υποκατάστατα αληθινής ζωής...

"...ΠΡΕΖΑ δεν είναι μόνο η ηρωίνη
ΑΛΛΑ
η ηρωίνη ΣΚΟΤΩΝΕΙ...
Αυτή είναι η μόνη διαφορά!!!"

Παύλος Σιδηρόπουλος

ΕΛΕΓΧΟΣ 2011

" Εικόνες απ' το μέλλον που ίσως κάτι σου θυμίζουν ... "

(http://tnfilms.gr/)

"Εσύ τι φαντάζεσαι όταν βλέπεις ειδήσεις;"

Ο Άγγελος Σπάρταλης παρουσιάζει ένα φίλμ δεκαοκτώ λεπτών (παραγωγής 2006), με θέμα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και αφορμή ένα τραγικό περιστατικό που κατέγραψαν πριν μερικά χρόνια, στην Κρήτη.

Εκεί, κατά την διάρκεια ενός οικογενειακού καβγά, ένας μεσήλικας πατέρας πέταξε την κούνια του μωρού του, με το ίδιο μέσα. Η πράξη του είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό του παιδιού. Τα δελτία ειδήσεων έδωσαν μεγάλη έκταση στο γεγονός αυτό, κάτι που ενόχλησε τον σκηνοθέτη, ο οποίος δημιούργησε αυτήν την ταινία μικρού μήκους, με κύριο σκοπό να χτυπήσει τα ΜΜΕ με τα δικά τους μέσα, όπως δήλωσε.

Έτσι, παίρνοντας δυο χαρτόκουτα, έφτιαξε ένα σπίτι, μερικά ανθρωπάκια καθώς κι έπιπλα. Αυτό είναι και το απλό σύμπαν της ταινίας, ένα μικροαστικό, λιτό διαμέρισμα μίας τριμελούς οικογένειας. Η υποτυπώδης υπόθεση ξεκινά με τον άντρα να παρακολουθεί ειδήσεις, όταν ξαφνικά βγαίνει μέσα από την οθόνη η παρουσιάστρια, η οποία είναι «κολάζ» πέντε γνωστών δημοσιογράφων.

Κάπου εκεί ξεκινά η... τσόντα! Η σύζυγός διακόπτει τη «συνεύρεση», αλλά ο τύπος οργίζεται και ξεσπά σε o,τι βρει.


Σημείωμα σκηνοθέτη:

«Επαναστατικός κινηματογράφος είναι το ντοκιμαντέρ, η τσόντα και η επιστημονική φαντασία.

«Επαναστατικός» γιατί κάποτε θα καταστρέψει αυτόν τον κόσμο.
«Επαναστατικός» γιατί διατηρεί μία αρνητικότητα προς την κοινωνία η οποία δεν είναι υστερική γκρίνια αλλά εγγενής θετικότητα για τη δημιουργία του νέου κόσμου. «Επαναστατικός» γιατί αντανακλά την ουτοπία και όχι τη δυστοπία και θα φέρει νέα πράγματα τα οποία ακόμη δεν ξέρουμε τι είναι. Για αυτούς τους λόγους, το ντοκιμαντέρ, η τσόντα και η επιστημονική φαντασία είναι Επαναστατικός κινηματογράφος.

Εγώ επιστημονική φαντασία δεν κάνω, δεν έχω κάνει μέχρι τώρα, δεν ξέρω πως γίνεται. Για αυτό θα σας δείξω μόνο ντοκιμαντέρ και τσόντα.

Η ταινία είναι μία κριτική στα Μ.Μ.Ε. με τον δικό τους τρόπο».

από : TVXS

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΣΑΣ ΜΙΛΑΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΛΤΙΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Απαγόρευση κυκλοφορίας στις Σέρρες από την Δευτέρα 07 έως την Τετάρτη 09/02/2011

Το Δόγμα του Σοκ (The Shock Doctrine)...

...Της καναδέζας δημοσιογράφου, Naomi Klein, είναι ένα από τα εξαιρετικά επίκαιρα βιβλία, που μάς βοηθούν να κατανοήσουμε την ιστορία των ημερών μας εν τη γενέσει της.

Πρόκειται για μια ανατριχιαστική περιγραφή τής νέας παγκόσμιας τάξης, την οποία οικοδομεί ένας καπιταλισμός ευρισκόμενος σε κατάσταση αμόκ. Ο «καπιταλισμός τής καταστροφής» (όπως τον κατονομάζει εύστοχα η συγγραφέας) δεν είναι τίποτα άλλο από τον σύγχρονο οικονομικό νεοφιλελευθερισμό: μια αναβίωση τού πιο ωμού και αδηφάγου οικονομικού φιλελευθερισμού τής πρώιμης καπιταλιστικής εποχής, ο οποίος για λίγες δεκαετίες είχε (αυτο)μετριαστεί (βλ. «κοινωνικό κράτος»), λόγω τού φόβου, που προκάλεσε στις άρχουσες αστικές τάξεις τού πλανήτη η οικονομική κρίση τού 1929. Ωστόσο, από τη δεκαετία τού 1970, οι ιδέες των νεοφιλελεύθερων -και στενά σχετιζομένων με το φασισμό- οικονομολόγων, (όπως οι Φρίντμαν, Φον Χάγεκ, Φον Μίσες κ.ά.), άρχισαν να κερδίζουν έδαφος στα εθνικά και διεθνή εξουσιαστικά κέντρα λήψης αποφάσεων.

Σε αυτή την συναρπαστική (και υπερπλήρη στοιχείων) εναλλακτική εξιστόρηση τής επικρατούσας ιδεολογίας τής εποχής μας, τής οικονομικής «επανάστασης» των «ελεύθερων» αγορών, η Ναόμι Κλάιν αμφισβητεί τον προπαγανδιστικό μύθο, ότι η παγκόσμια νίκη τής νεοφιλελεύθερης λαίλαπας υπήρξε ειρηνική. Καταδεικνύει, ότι από τη Χιλή τού 1973 μέχρι το σημερινό Ιράκ, οι νεοφιλελεύθεροι -και νεοφασίστες- οικονομολόγοι εκμεταλλεύτηκαν επανειλημμένα τη βία και μια σειρά από τρομακτικά σοκ, για να επιβάλουν τις «εθνοσωτήριες» πολιτικές τους. Καταδεικνύει επίσης την υποκρισία τους, αφού, παρά την διατυμπανιζόμενη απέχθειά τους για τον δημόσιο τομέα, διετέλεσαν κρατικοδίαιτοι και υπερυψηλόμισθοι σύμβουλοι, σχεδόν όλων των δικτατοριών, που εμφανίστηκαν στον πλανήτη από τη δεκαετία τού 1960 και μετά.

Αποκαλύπτει την ομοιότητα ανάμεσα στις ανακριτικές τεχνικές τής C.I.A. και στις εκβιαστικές μεθοδεύσεις τής Παγκόσμιας Τράπεζας και τού Δ.Ν.Τ., στην προσπάθειά τους να επιβάλουν τον καπιταλισμό τής καταστροφής σε ολόκληρο τον κόσμο, ακόμα και σε «δημοκρατικές» χώρες.

Κατά βάθος ο νεοφιλελευθερισμός μοιάζει εντυπωσιακά με έναν παλιμπαιδισμό τού προχωρημένου καπιταλισμού. Έναν καπιταλισμό στα πρόθυρα τής υστερίας, ο οποίος έχει πλέον προσκρούσει στα οικονομικά, κοινωνικά, ιδεολογικά και περιβαλλοντικά του όρια και ο οποίος έχει αρχίσει ήδη να τρώει τις σάρκες του (βλ. υπονόμευση τού λεγόμενου «κοινωνικού κράτους») εις αναζήτησιν νέων «αγορών». Και όπως συμβαίνει συνήθως με τις παιδικές αρρώστειες, έτσι κι αυτή είναι πολύ επικίνδυνη, όταν την περνάει κάποιος σε μεγάλη ηλικία.

Θεωρούμε, ότι το βιβλίο είναι απαραίτητο για τον έλληνα αναγνώστη, αφού τα περισσότερα από όσα αναφέρει σχετίζονται εμφανώς με την κοινωνική και πολιτική κατάσταση στην -ανομολόγητα- πτωχευμένη Ελλάδα.

Θεόδωρος Λαμπρόπουλος

http://thenetwar.com/2011/01/the-shock-doctrine-2009-to-dogma-tou-sok/

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΡΦΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ!!!

Τάδε έφη (Γ)ΕΛΑΣ

Η επισφαλής ανασφάλεια!!!

Τhis is the war !

από : Anarcho-syndicalist
Cossack1917's Channel

Ώρα για τη δόση σου!!!

Ανοικτή επιστολή προς τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη 2010-03-16

Θέμα : Προφυλάκιση ενός Αθώου Δασκάλου

Πριν από δύο μήνες, τα δύο παιδιά μου ξεκίνησαν μαθήματα κολύμβησης στην πισίνα του Ολυμπιακού Σταδίου, ως μαθητές-μέλη του συλλόγου Νέας Ιωνίας «Νηρηΐδες». Είχαν [και έχουν!] την τύχη να έχουν δάσκαλο τον Μάριο Ζέρβα.

Και γράφω τύχη διότι ως γονιός (και δάσκαλος κι εγώ) μπορούσα να δω από τις εξέδρες της πισίνας (κατά την διάρκεια του μαθήματος) το χαμόγελο των παιδιών μου κατά την διάρκεια του μαθήματος κολύμβησης!

Και ένας χαρούμενος μαθητής είναι πάντα ένας καλός μαθητής και θα γίνει …όταν μεγαλώσει Άνθρωπος [με το Α κεφαλαίο!]. Και όλα αυτά χάρη στον Μάριο!

Ο Μάριος όμως πήγε σε μια πορεία. Βρέθηκε εκεί με τον φίλο του τον Φίλιππα-Οδυσσέα Δημόπουλο, γιο του συναδέλφου μου στο Πανεπιστήμιο Καθηγητή Κωνσταντίνου Δημόπουλου. Και σύμφωνα με τον αυτόπτη μάρτυρα Φίλιππα-Οδυσσέα Δημόπουλο, τα ΜΑΤ συνέλαβαν και προφυλάκισαν τον Μάριο με μοναδική κατηγορία την κατάθεση τριών ανδρών των ΜΑΤ χωρίς να υπάρχει τίποτα το ύποπτο ή επιλήψιμο στην τσάντα του ή πάνω του! Στο σακίδιό του, ο Μάριος την μέρα της σύλληψης είχε απλά τα ρούχα για το …κολυμβητήριο και το μάθημα!

Ο Φίλιππος-Οδυσσέας Δημόπουλος κατέθεσε σε Τακτικό Ανακριτή χθες στις 15.3.2010 για να υπερασπιστεί το δίκαιο του Μάριου! Που είναι το δίκαιο κάθε πολίτη αυτής της χώρας: να διαδηλώνει ειρηνικά!

Η σημερινή ηγεσία του Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Το Υπουργείο λέγεται «Προστασίας του Πολίτη» και είναι απλά απαράδεκτο σε μια ευνομούμενη και Δημοκρατική χώρα να προφυλακίζονται άνθρωποι χωρίς στοιχεία!

Κύριε Υπουργέ, κ. Χρυσοχοΐδη, ο Μάριος Ζέρβας πρέπει να αποφυλακιστεί άμεσα! Αυτό υπαγορεύει το περί δικαίου αίσθημα! Αυτό απαιτούμε και όλοι εμείς οι γονείς των παιδιών που έχουν τον Μάριο Ζέρβα δάσκαλο στην κολύμβηση!

Αναμένοντας τις άμεσες ενέργειές σας,

Με εκτίμηση,

Ιωάννης Ζαμπετάκης

Επίκουρος Καθηγητής Χημείας Τροφίμων

ΕΚΠΑ

Για τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη

κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη

Κοινοποίηση

Σκάι 100,3

ΤΑ ΝΕΑ



από : Yannis Zabetakis

Λευτεριά Στους Φυλακισμένους Τηλεθεατές

Ελλάδα - Ελλάδα

Τραγούδι σε ποίηση Νίκου Γκάτσου και μουσική Δήμου Μούτση που τραγούδησε ο Μανώλης Μητσιάς στις αρχές της δεκαετίας του 80. Αν και πέρασαν τόσα χρόνια οι στίχοι είναι περισσότερο επίκαιροι από ποτέ.

Ένας τυπικός καφές

«Έχουμε συνθετικό Βραζιλίας, συνθετικό σοδειάς απεμπλουτισμένου ουρανίου, καφέ Υόρκης...»

Η κοπέλα πίσω από το ταμείο τον κοιτούσε extra χαρούμενη καθώς του απαριθμούσε είδη καφέδων. Έπαιρνε extra χρήματα όταν οι κάμερες ασφαλείας την μαγνητοσκοπούσαν να χαμογελά.

«Θέλω απλά έναν καφέ. Να έχει γεύση καφέ. Να μην πεθάνω αν τον πιω, και σίγουρα να μην μεταλλαχτώ σε κάτι γλοιώδες.»

Η κοπέλα γελά ξανά. Δεν βρήκε καθόλου αστείο αυτό που ειπώθηκε και το ξέρει και ο ίδιος.

«Επίσης αν έχετε κοινωνικές ανησυχίες..», συνεχίζει απτόητη, «να σας ενημερώσω ότι όλοι οι καφέδες της Tropica, για πρώτη φορά από το μαγαζί μας, έχουν τη σήμανση ΟΕΕ23 που πιστοποιεί πως δεν συμπεριλήφθηκε παιδική εργασία στην παρασκευή του...»

Εκείνος την διακόπτει.

«Καφέ, μέτριο, γάλα. Ευχαριστώ.»

Αυτή τη φορά τον καρφώνει με τα μάτια μισόκλειστα, σαν φιμωμένη που θέλει να σκοτώσει τον απαγωγέα της. Το χαμόγελο μόνιμα καρφιτσωμένο πάραυτα.

«Για εδώ;»

Το εδώ ήταν το πολύβουο μέρος που απλά εκείνος έτυχε να περνάει απέξω, και διάλεξε να σκοτώσει την ώρα του εκεί μέσα. Μπροστά σε όλους.

«Ναι.»

«Με παρέα;»

Αυτό δεν το σκέφτηκε. Καμιά φορά του αρέσει να απολαμβάνει μια ωραία συζήτηση όταν δεν έχει απολύτως τίποτα να κάνει. Καμιά φορά.

«Χμ.. Τι έχετε;»

«Επιστήμονες θετικών και θεωρητικών επιστημών, καλλιτέχνες, ιερόδουλες, ανειδίκευτους, ειδικούς pop lifestyle, άνδρες-γυναίκες, φυλές λευκή και ασιάτικη.»

«Από πολιτικές επιστήμες, γυναίκα.»

«Βεβαίως».

«Λευκή. Όχι πάνω από 30.»

Η κοπέλα πληκτρολόγησε κάτι ακόμα στην ηλεκτρονική συσκευή μπροστά της, εκείνος πέρασε την Κάρτα του από τη μαγνητική συσκευή μπροστά του και κατευθύνθηκε προς ένα ήσυχο τραπέζι σε μια γωνιά. Μόλις έκατσε ξαναπέρασε την Κάρτα του στη μαγνητική τομή του τραπεζιού. Τα ηλεκτρονικά κεριά του τραπεζιού άναψαν, προσομοιώνοντας το τρεμούλιασμα της φλόγας. Η οθόνη του τραπεζιού του δείχνει πόσος χρόνος υπολείπεται μέχρι να ετοιμαστεί η παραγγελία του. Κοιτάζει έξω.

Η νύχτα έχει πέσει στην πόλη, η οποία αντιστέκεται σθεναρά με χιλιάδες πινακίδες νέον, διαφημιστικά laser στον ουρανό, γιγαντοοθόνες στις πλατείες και με τα φανάρια των αμαξιών. Απόψε η πόλη είναι ντυμένη στα εκτυφλωτικά κόκκινα, στα κίτρινα, στα πράσινα μαζί. Στον κεντρικό δρόμο δίπλα από το παράθυρο, άνθρωποι πολύχρωμοι, άλλοι με φωτεινό makeup ή ηλεκτρικά μπουφάν, μερικοί γυμνοί, μερικοί χορεύουν, βρίζουν, κάνουν ναρκωτικά, δύο κάνουν σεξ. Όλοι περπατάνε, βιάζονται. Κανείς δεν θα πτοούταν ακόμα και αν συναντούσε τον θεό τον ίδιο μπροστά του. Πολλοί θα του λέγαν πως δεν υπάρχει καν, παρά μόνο σαν μια παραίσθηση, απόρροια των ναρκωτικών τους. Απ’ έξω σταματάει ένα πολεμικό ταξί κάνοντας σαματά με τις ερπύστριές του. «ΟΠΟΥ κι αν θέλετε, όταν το θέλετε» γράφει στο πλάι. Αν αναλογιστεί κανείς πως περίπου ένα 5% της πόλης βρίσκεται πάντα σε καταστάσεις εξέγερσης ή τουλάχιστον ταραχών, σε διάφορα μη προβλεπόμενα σημεία, τα πολεμικά ταξί ήταν μια έξυπνη ιδέα για ακριβές τσέπες που δεν μπορούν να καθυστερήσουν κάνοντας τον κύκλο για να φτάσουν στον προορισμό τους. Αν ο χρόνος δεν άλλαξε ποτέ σαν οντότητα, το ίδιο συνέβη και με το χρήμα, όπως και με τη μεταξύ τους σχέση: ο χρόνος είναι χρήμα.

Μια ψηλή όμορφη γυναίκα τον πλησίασε. Βαρύ makeup πάνω σε ένα ταλαιπωρημένο πρόσωπο, αλλά τα πράσινα μάτια της παραμένουν ζωντανά, λαμπερά. Έχει μαύρα μακριά ίσια μαλλιά, με αφέλειες ξυρισμένα στο πλάι. Μέσα στη μόδα. Κορμί πρώην αθλήτριας, που τό ριξε στις καταχρήσεις αλλά κρατάει μια για πάντα την κομψή του γραμμή. Μια κομψή γραμμή που τονίζεται από το στενό πλαστικό πράσινο μπλουζάκι και τη φθηνή μαύρη φούστα από pvc απομίμηση δέρματος.

Του έτεινε το χέρι. «Καλησπέρα! Είμαι η Ίνα.» Χωρίς να της ανταποδώσει τη χειρονομία τής έκανε νόημα να καθίσει απέναντί του. Εκείνη ανασήκωσε τους ώμους και κάθισε.

«Δεν θα μου πεις το όνομα σου;» τον ρώτησε.

«Με λένε Νίκη» απάντησε εκείνος.

Ένα χαζό ρομπότ πάνω σε τέσσερις τροχούς σταμάτησε δίπλα τους και παρακάλεσε τον Νίκη να πάρει τον καφέ του από τον ενσωματωμένο στο ρομπότ δίσκο. Ο Νίκη κοίταξε λίγο στραβά το αφρισμένο κυανό υγρό στο ποτήρι και ύστερα το ακούμπησε στο τραπέζι. Το ρομπότ απομακρύνθηκε τραγουδώντας διαφημίσεις.

Η κοπέλα έστρεψε ξανά την προσοχή της στον άντρα απέναντί της. Λίγο μεγαλύτερος από εκείνη. Ντυμένος στα μαύρα, κοντοκουρεμένος μελαχρινός, όχι ιδιαίτερα όμορφος αλλά γοητευτικός με έναν περίεργο, νευρικό τρόπο.

«Χμ.. λοιπόν χάρηκα Νίκη! Πώς ήταν η μέρα σου;»

Πολύ προκατασκευασμένη ερώτηση. Του άφησε τη γεύση φαγητού που δεν έχει ανακυκλωθεί αρκετή ώρα. Προτίμησε να μην απαντήσει. Ήπιε μια γουλιά από τον καφέ του, που παραδόξως είχε αρκετά καλή γεύση. Την κοίταξε στα μάτια για λίγο.

«Πώς κι αυτή η δουλίτσα; Φοιτήτρια πολιτικών επιστημών που δεν τα βγάζει εύκολα πέρα;»

«Ναι. Μέχρι να καταφέρω να αναρριχηθώ κοινωνικά, τα βολεύω με δουλειές του ποδαριού.»

Ο Νίκη χαμογέλασε.

«Να αναρριχηθώ κοινωνικά. Ωραία έκφραση...» και συνέχισε σοβαρεύοντας «Είναι και κάτι άλλο όμως, δεν είναι;»

Πίσω από το προφίλ του φτωχού κοριτσιού με τις φιλοδοξίες και τις σπουδές, ένα έμπειρο μάτι μπορούσε να διακρίνει τις πρώτες επιπτώσεις των σκληρών ναρκωτικών που έπινε.

Τους διέκοψε η ντουντούκα ελέγχου που στρίγκλιζε από το πεζοδρόμιο απέναντι. Προειδοποιούσε τους δύο που το έκαναν ότι σε ενάμιση λεπτό η πράξη τους καθίσταται παράνομη. Κάπου γύρω θα καραδοκούσε ήδη ένα αστυνομικό απόσπασμα. Το αγόρι φάνηκε να προσπαθεί να επιταχύνει τη διαδικασία.

«Τι γνώμη έχεις για το σεξ;» ρώτησε την Ίνα.

«Το σεξ; Κοίτα, εγώ συζητώ για πολιτική. Μάλλον θα έπρεπε να είχες πάρει μια ιερόδουλη» του απάντησε ορθά κοφτά. Είχε ένα ύφος κεκαλυμμένα επιθετικό.

«Μη μου πρήζεις τ’ αρχίδια Ok; Μιλάω για το δημόσιο σεξ. Σαν αυτό απέναντι.» απάντησε ενοχλημένος ανάβοντας ένα τσιγάρο εκείνος. Η κοπέλα δεν έδειξε να ενοχλείται από την αθυροστομία του Νίκη. Κι εκείνος το ήξερε. Της έτεινε το πακέτο κι εκείνη δέχτηκε.

«Το δημόσιο σεξ συμπεριλήφθηκε στα γεωμετρικού χρόνου παραπτώματα πριν από εφτά χρόνια. Αυτό αποτέλεσε μια πρόοδο...»

«Μη με ζαλίζεις να χαρείς! Δεν θέλω τον ορισμό που θυμάσαι από τα βιβλία σου. Ακόμα χειρότερα όταν θυμάσαι τον ορισμό αυτό απο την περίοδο που διάβαζες τα μαθήματά σου, και δεν ψέκαζες ακόμα τη μυτούλα σου με παραισθησιογόνα. Μάλλον με ενδιαφέρουν περισσότερο οι απόψεις που έχεις διαμορφώσει μετά την είσοδό σου στον αιθέριο κόσμο του κωλοναρκωτικού. Ok;». Ο Νίκη φυσούσε τον πρασινωπό καπνό στα μούτρα της όσο της μιλούσε. Στο τέλος έμεινε να τον κοιτάζει σιωπηλή με γουρλωμένα μάτια. Κανείς δεν είχε καταλάβει πως έπινε gin κι εκείνος τώρα το βροντοφώναζε στο μέρος που εργαζόταν! Από την αμηχανία τούς έβγαλε η επέμβαση της αστυνομίας απέξω.

Ενώ τα παιδιά μάζευαν τα παντελόνια τους, ένα απόσπασμα οχτώ μπάτσων με τα ηλεκτροφόρα γκλομπ στα χέρια κατευθύνονται προς το μέρος τους και τους φωνάζουν να μείνουν ακίνητοι. Ο ένας πάει ήρεμα να περάσει χειροπέδες στην κοπελιά. Το αγόρι τον σπρώχνει και μπαίνει μπροστά της. Τότε ένας μπάτσος του ανακοινώνει πως είναι ένοχος για αντίσταση κατά της αρχής καθώς οι άλλοι τον χτυπούν με ηλεκτροσόκ ενώ είναι πεσμένος κάτω. Το κορμί του σφαδάζει χειρότερα από ψάρι εκτός νερού. Η κοπέλα κλαίει με αναφιλητά και τρώει ένα αστραφτερό χαστούκι τη στιγμή που ο ανώτερος μπάτσος έκανε πως δεν κοιτάει. Στο τέλος ένα από τα θωρακισμένα μεταγωγικά σταματά μπροστά τους και οι μπάτσοι χώνουν μέσα το αγόρι που παραληρεί και αχνίζει, και την κοπέλα που αιμορραγεί και κλαίει. Το αυτοκίνητο φεύγει σπινιάροντας. Οι ελάχιστοι περαστικοί που σταμάτησαν για ένα λεπτό να δουν τι έγινε είχαν ήδη απομακρυνθεί για να χορέψουν, να βρίσουν, να κάνουν ναρκωτικά, να περπατήσουν βιαστικοί.

Ο Νίκη συνεχίζει από εκεί που έμεινε σαν να μην έχει υπάρξει καν διακοπή.

«Τώρα θα αναρωτιέσαι πού στο καλό κατάλαβα τι σόι πρεζάκι είσαι. Δεν έχει και μεγάλη σημασία. Ούτε με νοιάζει κιόλας. Αλλά μη μου πουλάς και political correct μαλακίες από πάνω. Εγώ δε βλέπω καμιά πρόοδο. Όταν οι μπάτσοι σακατεύουν παιδιά επειδή κάνουν κάτι φυσικό, αυτό δεν είναι πρόοδος είναι βαρβαρότητα...» τα μάτια του πετούσαν σπίθες. Άναψε καινούριο τσιγάρο, αυτή τη φορά γύρισε το επίπεδο του φίλτρου του σε ημι-οπιούχο.

Η Ίνα πήρε μια βαθιά τζούρα από το δικό της και το έσβησε.

«Κοίταξε.» τώρα μιλούσε ψιθυριστά.

«Δεν ξέρω τι ζόρι τραβάς αλλά αν ξαναφωνάξεις σαν κόπανος εδώ μέσα ότι πίνω gin, το επόμενο τσιγάρο θα σβήσει στη μούρη σου. Ίσως οι μπάτσοι θα έπρεπε να είχαν σακατέψει εσένα.»

Εκείνος χαμογέλασε και ακούμπησε με την πλάτη στο κάθισμα του.

«Νομίζεις πως νοιάζεται κανένας;» της είπε με απλοϊκό ύφος κουνώντας τους ώμους, «νομίζεις πως έχει κανείς την όρεξη να σηκώσει το βουτηγμένο στον κουβά με τα σκατά κεφάλι του για να δώσει σε σένα την παραμικρή σημασία; Εδώ οι μπάτσοι σκοτώνουν κόσμο δίπλα στους περαστικούς, κι εκείνοι το μόνο που κάνουν είναι να τινάζονται στο πλάι περνώντας για να μην τους πετύχουν τα αίματα. Άλλοι πεθαίνουν στα σοκάκια από πείνα, ή από gin καλή η ώρα, και το πρωί τους μαζεύουν οι σκουπιδιάρηδες. Κανείς δε νοιάζεται για κανέναν.»

Ο Νίκη θα μπορούσε με το ίδιο ύφος να εξιστορήσει θεσπέσια ένα παραμυθάκι σε ένα μικρό παιδί. Η κοπέλα τώρα έσκυψε πάνω από το τραπέζι κοντά του.

«Έτσι όπως τα λες. Και να σου πω και κάτι άλλο κυνικέ μαλάκα; Ούτε εγώ νοιάζομαι! Και ακόμα χειρότερα; Ούτε καν εσύ! Με αηδιάζουν τύποι σαν εσένα! Και καλά εξοργισμένοι με το σύστημα, διαβάζουν στην εφημερίδα τους τι συμβαίνει και κάνουν την εξοργισμένη κριτική τους. Ύστερα πίνουν Tropica για να ‘χουν καθαρή συνείδηση. Δίνουν κάνα ημι-οπιούχο σε κάναν άστεγο. Και δίνουν κάτι παραπάνω για να στέλνουν τα σκουπίδια τους στις πεινασμένες χώρες του κόσμου. Αν έμενα εκεί θα ήμουν πολύ ευχαριστημένη από σένα ρε! Θα ευχαριστιόμουν το ανακυκλωμένο φαΐ μου. Θα ήξερα πως φτιάχτηκε από πρώτης τάξεως σκουπίδια! Σκουπίδια ενός πούστη από ανεπτυγμένη χώρα. Τέλεια! Γαμώ τις φιλανθρωπίες σας.», τώρα και η Ίνα ακούμπησε πίσω και δίπλωσε τα χέρια στο στήθος της. Τα μάτια της έδειχναν θυμό.

Η ομιλούσα οθόνη του τραπεζιού τούς ενημέρωσε πως είχαν άλλα 5 λεπτά περιθώριο να κάτσουν. Και πως βέβαια μπορούσαν πάντα να πληρώσουν για ανανέωση χρόνου. Κανείς από τους δυο τους δεν της έδωσε σημασία.

Ο Νίκη κοιτούσε αθώα απέξω και χαμογελούσε. Είχε ένα ταλέντο. Να εκνευρίζει ανθρώπους. Όλοι τού το έλεγαν από τότε που ήταν μικρός ακόμα. Και όχι μόνο να τους εκνευρίζει. Να τους τσαντίζει. Να τους ανάβει τα λαμπάκια, να τους κάνει να εξοργίζονται, να τον μισούν. Ποτέ δεν κατάλαβε πώς ακριβώς το κάνει. Δοκίμασε κατά καιρούς να αλλάξει το ύφος που μιλάει, να εκφέρει πιο mainstream απόψεις για να γίνεται αρεστός, ακόμα και να αλλάξει ντύσιμο. Τίποτα δεν λειτούργησε. Τώρα πια μετά από αρκετά χρόνια έχει μάθει να ζει μ’ αυτό. Δεν το αποδέχτηκε. Σχεδόν συμφιλιώθηκε μαζί του. Αλλά σχεδόν. Στην ουσία έχει σταματήσει να εντυπωσιάζεται. Το περιμένει. Και μερικές φορές καταφέρνει να το χρησιμοποιεί και υπέρ του. Απέναντί του είχε το καινούργιο του θύμα. Μια πόρνη συζητήσεως. Που τώρα τον κοιτούσε σχεδόν φονικά.

«Κοίταξε κοπέλα μου. Δεν είπα πως εγώ νοιάζομαι. Πραγματικά δε νοιάζομαι. Μπορείς να πεθάνεις ελεύθερα. Πεθάνετε όλοι σας! Αν κάτι κατέκτησε ο πολιτισμός μας τόσα χρόνια είναι το δικαίωμα στο θάνατο. Ο καθένας μπορεί να αυτοκτονήσει όποτε και όπου θέλει αρκεί να μη λερώσει. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να σκοτώσει αρκεί να έχει καλό λόγο. Οι χωματερές ποτέ δεν θα γεμίσουν με άστεγους και junkies όσους κι αν ρίχνουμε εκεί. Ο θάνατος είναι παντού γύρω μας. Έχουμε συμφιλιωθεί μαζί του. Ταυτόχρονα με το θάνατο και με τη βία. Τίποτα δεν κάνει εντύπωση. Ούτε καν οι φιλανθρωπίες που λες. Και ούτε κάνω τέτοιες.» ο Νίκη έτριψε λίγο το σαγόνι του και συνέχισε με τις φλέβες στα μάτια του να φουσκώνουν, «Για την ακρίβεια στ’ αρχίδια μου και για τα παιδάκια που δουλεύουν. Αυτό δεν ήθελες να ακούσεις; Στα αρχίδια μου και για τις φτωχές χώρες. Δεν δίνω παραπάνω λεφτά για να τρώνε οι πούστηδες. Δεν τους αξίζουν ούτε τα σκουπίδια μου!».

Τώρα την είχε τσαντίσει για τα καλά. Την παρατηρούσε να παίζει τα δάχτυλά της νευρικά στο τραπέζι. Να δαγκώνει τα χείλη της. Να κοιτάει νευρικά το χρόνο στην οθόνη του τραπεζιού. Αλλά εκείνος συνέχιζε. «Τα σκουπίδια είμαστε εμείς, αυτό δεν έχεις πάρει χαμπάρι. Γάμα τη κοινωνία όμως. Εσύ ένα πρέπει να θυμάσαι. Δεν με νοιάζει τι πιστεύεις ότι είμαι. Θα σου πω εγώ ποιος είμαι. Όταν το gin θα σε κάνει κανονική πουτάνα, εγώ είμαι ο αηδιαστικός τύπος που θα σε γαμάει κάθε βράδυ τόσες φορές που δεν θα αισθάνεσαι το μουνί σου. Θα ‘μαι ο πρώτος που θα στο κάνει με μεγάλη μου χαρά, εκείνος που θα σε βλέπει να ξερνάς, εκείνος που θα σε δέρνει. Θα ‘μαι εκείνος που θα σου δίνει φιαλίδια gin για μια πίπα στο σοκάκι που δεν μας πιάνουν οι κάμερες ελέγχου. Θα ‘μαι ο περαστικός που θα σε κοιτάει να αδειάζεις τα φιαλίδια στη μύτη σου το ένα μετά το άλλο και να ζητάς τσιγάρο παραπατώντας. Θα ‘μαι ο οδοκαθαριστής που θα μαζέψει το πτώμα σου ένα πρωί, θα το πετάξει στο φορτηγό, και ύστερα θα το αδειάσει στη χωματερή. Από κει αν όλα πάνε καλά θα είμαι ένα από τα πεινασμένα παιδάκια που θα χορτάσουν από φαγητό φτιαγμένο από το ανακυκλωμένο σώμα σου. Αλλιώς απλά θα σε τσιμπολογήσουν τα πουλιά. Δεν ξέρω τι προτιμάς, εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς. Με λίγα λόγια, είμαι ένας μέσος άνθρωπος. Καληνύχτα.»

«Στο διάολο!»

Ο Νίκη σηκώθηκε πάντα εκνευριστικά χαμογελαστός. Σκέφτηκε στιγμιαία πως εκτός από το θάνατο, ο κόσμος τα έχει πολύ καλά και με τα χαμόγελα. Ίσως ένας χαμογελαστός θάνατος να είναι ό,τι πρέπει τελικά. Ένας θάνατος από gin δηλαδή.

«Ήταν καλός ο καφές σας;»

Η κοπέλα πίσω από το ταμείο είναι υποχρεωμένη να ρωτάει τους πελάτες αν η επένδυση των χρημάτων τους απέδωσε καρπούς.

«Όχι, ήταν ανάλατος.»

Η κοπέλα το σημείωσε στον υπολογιστή της, κι εκείνος έφυγε.

Θα μας βρουν απέναντί τους!

Ολοένα περισσότερο, η δράση του Δικτύου Ελεύθερων Φαντάρων Σπάρτακος και της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων ενοχλεί. Κράτος, Στρατός και κυβέρνηση αποφάσισαν ότι πρέπει να Ανακοπεί! Η επερώτηση του βουλευτή του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού Μ. Βορίδη προς τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευ.Βενιζέλο, από το βήμα της βουλής, με τίτλο: «Πρόσκληση για ανυπακοή στους νεοσύλλεκτους από ομάδες αριστεριστών», είναι σαφής: Σταματήστε τους!

Αποκαλεί «ανυπακοή και ανταρσία» τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων και την υπεράσπιση της αξιοπρέπειάς των φαντάρων. Αδιαφορεί για τις αυτοκτονίες, τα ατυχήματα, τα τρομακτικά ψυχικά και κοινωνικά προβλήματα φαντάρων και ΕΠΟΠ. Αυτό που τον νοιάζει είναι να πάψουν οι αγώνες και η αμφισβήτηση μέσα στα στρατόπεδα. Να παύσει ο Συνδικαλισμός των Φαντάρων, το κίνημα Μέσα κι Έξω από το Στρατό. Το ΛΑΟΣ επαναλαμβάνει την πρακτική ποινικοποίησης της ανεξάρτητης ενημέρωσης (site Athens Indymedia).

Προηγήθηκε ο κ. Β.Μεϊμαράκης της ΝΔ (την πολιτική του οποίου αναβαθμίζει και σκληραίνει ο κ. Βενιζέλος) που στοχοποιούσε όποιον έκανε επερωτήσεις στη Βουλή, ως φορέα «αναπαραγωγής αντιλήψεων διαφόρων Επιτροπών Αλληλεγγύης Στρατευμένων», που θέλουν το κακό του έθνους και του στρατού του!

Δεν είναι μόνο αυτά. Παρακολουθήσεις, υβριστικά μηνύματα και τηλεφωνήματα, διαρροή πληροφοριών σχετικά με την παρακολούθηση από την ΕΥΠ «ύποπτων», «αντεθνικών» blog είναι μερικά μόνο από τα περιστατικά της ξέφρενης επιχείρησης τρομοκράτησης του Δικτύου Σπάρτακος από κρατικούς μηχανισμούς και ακροδεξιούς κύκλους που δρουν στο σκοτάδι.

Επί ΠΑΣΟΚ εξάλλου, η ΕΛ.ΑΣ. προσήγαγε συντρόφους που μοίραζαν ενημερωτικό υλικό σε φαντάρους και γονείς έξω από στρατόπεδο στην Κόρινθο κι όπλισε το χέρι όσων τοποθέτησαν (ευτυχώς χωρίς επιτυχία) χειροβομβίδα σε αμάξι μέλους της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων. Είναι η συνέχεια της πολιτικής που επιχείρησε να Καταργήσει το Πανεπιστημιακό Άσυλο, έκανε επίδειξη Μηδενικής Ανοχής στα κινήματα και τις λαϊκές ελευθερίες το Δεκέμβρη του 2009, πυροβολούσε μαθητές το 2008.

Μυστικές και ένστολες δυνάμεις καταστολής, ακροδεξιές ομάδες και ΜΑΤ-ΕΚΑΜ πάνε χέρι χέρι, με το ΛΑΟΣ να γίνεται ΛΑΓΟΣ στην κούρσα του Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού.

Κυρίως όμως, η επίθεση εναντίον μας αποτελεί την ανώτερη εκδήλωση της ακραίας κρατικής καταστολής κι απόπειρας τρομοκράτησης αγωνιστών, οργανώσεων και συλλογικοτήτων, των βάναυσων εργοδοτικών επιθέσεων σε χώρους δουλειάς και καταστολής του φοιτητικού κινήματος, των ρατσιστικών επιθέσεων, της κατάργησης κάθε κοινωνικού και δημοκρατικού δικαιώματος. Αποτελεί συμπύκνωση του καλά σχεδιασμένου, από ελληνικό κράτος και ΕΕ, νέου - αγριότερου - γύρου της αντεργατικής επίθεσης στο όνομα της κρίσης.

Θα μας βρουν απέναντί τους! Η επίθεση σε όσους υπερασπίζονται την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματά τους κι αμφισβητούν τα ιδανικά της ακραίας εκμετάλλευσης των καταπιεσμένων στο όνομα της «εθνικής ενότητας» του κράτους και του κεφαλαίου των καταπιεστών τους, είναι επίθεση σε όλους μας!

Η επίθεση στο Δίκτυο Ελεύθερων Φαντάρων Σπάρτακος και την Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων, είναι επίθεση στου Αντιπολεμικό-Αντιμιλιταριστικό κίνημα. Απαιτεί την απάντηση του φοιτητικού κινήματος, των ταξικών εργατικών σωματείων, κάθε αγωνιστή και συλλογικότητας που διεκδικεί καλύτερη ζωή. Δε μας φοβίζουν. Μας οργίζουν!

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟI ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΑΝΤHΣΗ ΣΕ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ-ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932 955437 diktiospartakos.blogspot.com

Έλεγχος Και Καταστολή

Η αστυνομία μας:
*Χτυπά συνταξιούχους, επειδή διεκδικούν αυξήσεις
*Ρίχνει δακρυγόνα σε παιδιά, επειδή αγωνίζονται για την εκπαίδευση
*Χτυπάει αδιόριστους εκπαιδευτικούς, επειδή πέρασαν με το σπαθί τους στον ΑΣΕΠ
*Παρακολουθεί με πολιτικά τις πορείες των οικοδόμων, επειδή αγωνίζονται γενικότερα
*Κάνει προληπτικές συλλήψεις ανθρώπων από τα εξάρχεια, επειδή είναι αναρχικοί
*Συλλαμβάνει τα πρεζόνια επειδή είναι εγκληματίες
*Δεν συλλαμβάνει τους χρυσαυγίτες που μαχαιρώνουν κόσμο, επειδή είναι εγκληματική συμμορία

Ιδρύθηκε Παρατήρηριο Αστυνομικής Αυθαιρεσίας

Στη σύσταση "Παρατηρητηρίου Αστυνομικής Αυθαιρεσίας" προχώρησε ομάδα δικηγόρων, δημοσιογράφων και απλών πολιτών με στόχο την καταγραφή, συλλογή, επεξεργασία και δημοσιοποίηση περιστατικών αστυνομικής αυθαιρεσίας σε όλη τη χώρα. Το Παρατηρητήριο δεσμεύεται να αναλάβει κάθε απαραίτητη δράση για δημοσιοποίηση και για απαίτηση διερεύνησης των στοιχειοθετημένων καταγγελιών ενώ δεσμεύεται για την προστασία ονομάτων θυμάτων ή των ατόμων που υποβάλλουν τις καταγγελίες.

Ήδη διατίθεται ένα e-mail επικοινωνίας, κυρίως για υποβολή καταγγελιών: astynomikiaftheresia@gmail.com
Πληροφορίες διατίθενται και στο blog: astynomikiaftheresiastop@blogspot.com

Παρακάτω δημοσιεύεται η ιδρυτική διακήρυξη του Παρατηρητηρίου.

"Τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα την τελευταία περίοδο, μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, η νεολαία, οι εργαζόμενοι , πολίτες έλληνες και ξένοι, γινόμαστε μάρτυρες μιας όλο και εντεινόμενης κρατικής καταστολής και στα πλαίσια αυτής, μιας όλο και αυξανόμενης αστυνομικής αυθαιρεσίας.

Σχεδόν καθημερινά, νέα κρούσματα αδικαιολόγητης αστυνομικής βίας γίνονται γνωστά. Θύματα: άτομα που διαμαρτύρονται, που συμμετέχουν στα κοινωνικά κινήματα, και άνθρωποι που ο νόμος και η σταθερή άρνηση του κράτους και των θεσμών του να παρέμβουν αποτελεσματικά, τους σπρώχνουν σταθερά στο περιθώριο όπως οι μετανάστες, οι μειονότητες, οι πρόσφυγες, οι εξαρτημένοι από ουσίες κ.ά.. Δεν είναι λίγα και τα περιστατικά που η αδικαιολόγητη αστυνομική βία έχει τη μορφή κατάχρησης εξουσίας (π.χ. αστυνομικοί που πρόσφατα απείλησαν με όπλο οδηγούς για μια θέση πάρκινγκ.)

Τα κρούσματα αυτά λαμβάνουν χώρα εναντίον ομάδων ή μεμονωμένων ατόμων, στο δρόμο (π.χ. σε πορείες), σε αστυνομικά τμήματα, σε συνοικίες (σε πλατείες ή κοινωνικά κέντρα), σε φυλακές, κατά τη διαδικασία σύλληψης ή προσαγωγής. Πολλά περιστατικά από αυτά καταλήγουν σε σοβαρούς τραυματισμούς αλλά και θανάτους.

Η νέα κυβέρνηση και ο νέος υπουργός Προστασίας του Πολίτη, παρ’ όλες τις ελπίδες που αρχικά γέννησε, φαίνεται προς το παρόν αμήχανη μπροστά στη δράση αστυνομικών που βιαιοπραγούν ανεξέλεγκτα και παράνομα. Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη επιβάλλει περισσότερο κατά περίσταση τιμωρίες, κάποιες εκ των οποίων παραδειγματικού κυρίως χαρακτήρα, όταν θα έπρεπε να διεξάγεται αξιόπιστη, διαφανής και ανεξάρτητη έρευνα όχι μόνο για κάθε περιστατικό αλλά και για τις αιτίες και το σύστημα που γεννούν και συντηρούν τις εστίες αστυνομικής αυθαιρεσίας, ειδικά όταν πλέον, κάθε εβδομάδα δημοσιοποιούνται νέες υποθέσεις.

Είναι πασίγνωστο ότι η πλατιά πλειοψηφία επίσημων ερευνών που διεξάγονται για την εξιχνίαση των περιστατικών(Ε.Δ.Ε. , προκαταρκτικές έρευνες κτλ.) δεν προχωρούν μέχρι τέλους. Έτσι δεν επιβάλλονται οι πρέπουσες ποινές (π.χ. μεταθέσεις αντί αποπομπών από το σώμα), τα θύματα δεν δικαιώνονται, συντηρείται κλίμα ατιμωρησίας και ως εκ τούτου η αστυνομική αυθαιρεσία παραμένει ανέλεγκτη.

Όταν μάλιστα τα περισσότερα ΜΜΕ αποσιωπούν τα εν λόγω περιστατικά, όταν δεν τα παραποιούν, η ασυλία της αστυνομικής αυθαιρεσίας ενισχύεται.

Ακόμα και όταν ανεξάρτητες αρχές, όπως ο Συνήγορος του Πολίτη, παρεμβαίνουν, οι αρμόδιες πολιτικές ηγεσίες και υπηρεσίες, σε πολλές περιπτώσεις αδιαφορούν. Ενώ θα έπρεπε να υφίσταται ανεξάρτητη αρχή που θα ελέγχει με αμεροληψία την αστυνομία, προτιμάται η ίδρυση υπηρεσιών ιεραρχικά υπαγόμενων στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη (π.χ. γραφείο παραπόνων).

Για όλους αυτούς τους λόγους θεωρούμε αναγκαίο να προχωρήσουμε στην ίδρυση του Παρατηρητηρίου Αστυνομικής Αυθαιρεσίας. Σκοπός του Παρατηρητηρίου είναι η συλλογή, επεξεργασία και δημοσιοποίηση περιστατικών αστυνομικής αυθαιρεσίας.

Προσδοκούμε να αποτελέσουμε ένα κόμβο συλλογής καταγγελιών, γνωστοποίησής τους στους αρμόδιους θεσμούς και αρχές αλλά και κέντρο ενημέρωσης σχετικά με την αστυνομική αυθαιρεσία. Κριτήριο σε όλη τη διαδικασία είναι η ικανοποιητική αξιοπιστία της καταγγελίας όπως αυτή προκύπτει μέσα από τη βασική επεξεργασία που πραγματοποιείται από τη νομική ομάδα του Παρατηρητηρίου. Η ενημέρωση θεσμών, αρχών και ΜΜΕ θα γίνεται μέσω δελτίων τύπου, συνεντεύξεων τύπου κτλ.

Η δράση μας περιλαμβάνει , εκτός από τις επαφές με όσα από τα θύματα το επιθυμούν, δημόσιες παρεμβάσεις και επισκέψεις σε φορείς, αρχές, κόμματα κ.α. Δεσμευόμαστε για την απόλυτη προστασία των ονομάτων μαρτύρων αλλά και θυμάτων που το ζητούν. Κανένα όνομα μάρτυρα ή θύματος δεν θα δημοσιοποιείται χωρίς προηγούμενη άδειά του.

Εκτός από τα θέματα καθημερινότητας, μέσα από ημερίδες, επεξεργασίες σε συνεργασία με επιστήμονες, μελέτες και εκθέσεις, θα επιδιώξουμε να ανοίξουμε έναν ευρύτερο επιστημονικό και κοινωνικό διάλογο γύρω από την αστυνομία, το σωφρονιστικό σύστημα και τα δικαιώματα

Πρόθεσή μας είναι η συνεργασία με όσες πρωτοβουλίες, ενώσεις, συγκροτημένες ομάδες ή οργανώσεις και ΜΚΟ έχουν ήδη καταπιαστεί με το ζήτημα ή οι εργασίες τους περιλαμβάνουν και την αστυνομική αυθαιρεσία και τους καλούμε σε ευρύτερη συνεννόηση.

Δεν φιλοδοξούμε να υποκαταστήσουμε ούτε την απαραίτητη νομική και θεσμική υποστήριξη των θυμάτων της αστυνομικής αυθαιρεσίας ούτε τα ίδια τα θύματα σε οποιαδήποτε διαδικασία κινείται για την ικανοποίησή τους. Στεκόμαστε όμως αρωγοί στην προσπάθεια τους να δικαιωθούν αλλά και σε όσους θελήσουν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση του φαινομένου.

Η μεταπολίτευση καθιέρωσε σταδιακά κάποια αυτονόητα για τη μετέπειτα περίοδο δημοκρατικά δικαιώματα. Ωστόσο ακόμα και αυτές οι αυτονόητες κατακτήσεις συχνά αμφισβητούνται από το θεσμό που κανονικά προορίζεται να τις υπερασπίζεται. Όσο και όταν αυτή η αμφισβήτηση επαναλαμβάνεται, εμείς θα δίνουμε το μέγιστο των δυνάμεών μας στην προσπάθεια εξάλειψης του φαινομένου".

από : ΠΑΡΑΤΗΡΗΡΙΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑΣ

Γιατί η εξουσία σκέφτεται πριν από σένα για ΣΕΝΑ...!!!...Χρόνια Πολλά...!!!...

Παρέμβαση ενάντια στην μπατσοκρατία

Παρέμβαση ενάντια στην μπατσοκρατία, πραγματοποιήθηκε σήμερα το απόγευμα στην Ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων και του κέντρου, από καμιά 25-30 συντρόφους/ ίσσες από κάποιους από τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους των Εξαρχείων: Αυτόνομο Στέκι, Στέκι Μεταναστών, Λέσχη Υπογείως, Γέφυρα, Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου, Nosotros.

Η παρέμβαση είχε την μορφή της μαζικής αφισοκόλλησης στα σημεία όπου είναι σταθμευμένες οι δυνάμεις κατοχής, το δρομολόγιο περιλάμβανε στάσεις στην διμοιρία των ΜΑΤ μπροστά στο ΥΠ.ΠΟ. στην Μπουμπουλίνας, στην διμοιρία των ΜΑΤ στην πλ. Κάνιγγος, στη διμοιρία των ΜΑΤ στην Ιπποκράτους και Ναυαρίνου, στο 5^ο ΑΤ επί της Ιπποκράτους και Καλλιδρομίου. Ταυτόχρονα με την αφισοκόλληση που γινότανε ακριβώς δίπλα στους μπάτσους υπήρχε και το σχετικό κράξιμο από την ντουντούκα. Το κράξιμο φυσικά δεν το απόφυγαν και οι πεζές περιπολίες που συναντήσαμε σε διάφορα σημεία της διαδρομής.