Αντικείμενα Συναισθηματικής-Συλλεκτικής Αξίας από το ΠΑΣΟΚ

"Δάσκαλε που δίδασκες"

Οχι λόγω των αναμφίβολων επιτυχιών τους στον τομέα της έρευνας και της διδασκαλίας, αλλά με αφορμές οικονομικές υποθέσεις, ακατανόητες για ακαδημαϊκούς δασκάλους συμπεριφορές κι αδικαιολόγητες προσφυγές σε αστυνομικές συνδρομές για την αντιμετώπιση φοιτητικών εκδηλώσεων. Τόσο ο κ. Παλήκαρης όσο και ο κ. Γρυσπολάκης, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, απασχολούν συνεχώς τα (τοπικά και μη) ΜΜΕ.

Ειδικά στα Χανιά, που το κλίμα των τελευταίων χρόνων ανέδειξε και τις πολλές και κατά συρροή φασιστικές επιθέσεις σε διάφορες συλλογικότητες και ενώ οι πρώτοι που θα έπρεπε να βγουν να καταδικάσουν τέτοια φαινόμενα είναι οι δάσκαλοι κάθε βαθμίδας, αυτό δεν συνέβη! Αντίθετα, ο πρύτανης κ. Γρυσπολάκης ασχολήθηκε υπερβολικά με την προβλεπόμενη από το νόμο Γιαννάκου συρρίκνωση του ασύλου, υιοθετώντας μάλιστα ακόμα και σκόπιμες «πληροφορίες» για την τέλεση παραβατικών πράξεων σε άλλο ΑΕΙ (τις οποίες αμέσως μετά ανασκεύασε). Το τελευταίο προσφιλές έργο του κ. Γρυσπολάκη, που πυροδότησε μάλιστα μια ολιγοήμερη κατάληψη της Πρυτανείας, ήταν η απομάκρυνση των φοιτητών από το πολιτιστικό και ζωντανό στέκι τους, το κληροδότημα Παπαδοπέτρου. Με τη βοήθεια των ΜΑΤ, μέσα στα Χριστούγεννα, η ακαδημαϊκή ηγεσία εν μέσω φασιστικών επιθέσεων σε στέκια, συναγωγές αλλά και μεμονωμένους φοιτητές, ανέκτησε το «θερινό ανάκτορο». Ενώ φυσικά είναι εντελώς ασύνδετα όλα αυτά τα γεγονότα, δεν μπορεί ένας ευαίσθητος ακαδημαϊκός δάσκαλος- και δη πρύτανης- να μην αντιλαμβάνεται ότι -ακόμα και για καθαρά συγκυριακούς, αλλά κυρίως παιδευτικούς, λόγους- όταν μιλούν κάπου τα λοστάρια και οι σιδερογροθιές δεν είναι σκόπιμο ταυτόχρονα να καταργεί με απόφασή του χώρους όπου επικρατούν ο διάλογος, η πολιτιστική έκφραση αλλά κυρίως η αλληλεγγύη.

Το Μέγαρο Ιωσήφ Παπαδοπέτρου είναι δωρεά μιας παλιάς ισχυρής σφακιανής οικογένειας προς το Πολυτεχνείο Κρήτης (Π.Κ.). Μάλιστα, μεταξύ των όρων της δωρεάς ήταν και η οικονομική ενίσχυση Σφακιανών φοιτητών όχι με βάση τη βαθμολογία τους, όπως κακώς είχε ερμηνευτεί από τις αρχές του ιδρύματος, αλλά με βάση την καταγωγή τους.

Η Οικονομική Επιθεώρηση Κρήτης, το 2002, με έκθεσή της σημείωνε τις σοβαρές παρατυπίες στη διαχείριση του κληροδοτήματος από την τότε διοίκηση του Π.Κ. κατά το διάστημα 1998 με 2001. Κατά το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου, ο κ. Γρυσπολάκης ήταν αντιπρύτανης οικονομικού προγραμματισμού και ανάπτυξης, πρόεδρος της Επιτροπής Ερευνών και πρόεδρος του Δ.Σ. της Εταιρείας Αξιοποίησης της Περιουσίας και Διοίκησης του Τεχνολογικού Πάρκου του Πολυτεχνείου Κρήτης. Καθ' ύλην αρμόδιος, δηλαδή, και τουλάχιστον ενήμερος για τις σοβαρές παρατηρήσεις της Επιθεώρησης, ο σημερινός πρύτανης. Η Οικονομική Επιθεώρηση, μάλιστα, θεώρησε παράνομη την εισροή στα κονδύλια της παραπάνω εταιρείας του Πολυτεχνείου, των εσόδων από το κληροδότημα Παπαδοπέτρου, σύμφωνα πάντα με τους όρους δωρεάς. Εγκαλούσε τη διοίκηση ακόμα και για πλήρη ανυπαρξία ισολογισμών. Στις αρμοδιότητες αυτής της εταιρείας του Π.Κ. περιλαμβάνονται, εκτός από την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Πολυτεχνείου (που είναι σημαντική και σε επίπεδο εκμετάλλευσης κτιρίων και κληροδοτημάτων), η διαχείριση των 3 κυλικείων του ιδρύματος και μέχρι πριν από λίγες ημέρες (μέχρι που σβήστηκε από την ιστοσελίδα, όπως καταγγέλλουν φοιτητές) η ενίσχυση των φοιτητικών ομάδων, όπως αυτές που είχαν καταλάβει το κτίριο.

Το 2003, το κτίριο που είχαν νοικιάσει προηγουμένως τα ΙΕΚ ΖΗΤΑ παραδόθηκε στο Π.Κ. με στόχο να αξιοποιηθεί για εκπαιδευτικούς σκοπούς.

Η Πρυτανεία ισχυρίζεται ότι βασικό της μέλημα ήταν η συντήρηση και ανάδειξη του κτιρίου, ώστε να αξιοποιηθεί για το «καλό» των φοιτητών, και πιο συγκεκριμένα για τη στέγαση εκθεσιακού χώρου έργων των φοιτητών της Αρχιτεκτονικής Σχολής και κάποιων εργαστηρίων.

Από τα τέλη του Οκτώβρη του 2003 μέχρι και το καλοκαίρι του 2006, οπότε και έγινε η κατάληψη του κτιρίου, μεσολάβησαν σχεδόν τρία χρόνια. Ενώ λοιπόν το διάστημα αυτό ήταν παραπάνω από αρκετό για να πραγματοποιηθούν τα σχέδια της Πρυτανείας (άλλωστε η εργολαβία ανακαίνισης ύψους 300.000 ― που έχει ανατεθεί πρόσφατα από το Π.Κ. στην TRIAS ΔΟΜΙΚΗ Γ.Κ. Παπαδάκης - Ε.Θ. Ζυμβραγουδάκης Ο.Ε. έχει χρονικό όριο υλοποίησης τρεις μήνες), δεν έγινε απολύτως τίποτα. Ο Σύλλογος Φοιτητών Πολυτεχνείου Κρήτης, μη έχοντας κάποιο χώρο στο κέντρο της πόλης για να μπορεί να εκφραστεί πολιτικά και πολιτιστικά, ζήτησε επανειλημμένα από τη διοίκηση του Πολυτεχνείου την εκμετάλλευση του κτιρίου για την ικανοποίηση αυτών των αναγκών. Ωστόσο το αίτημα αυτό δεν λήφθηκε ποτέ υπόψη, με αποτέλεσμα οι φοιτητές στο πλαίσιο των πανελλαδικών κινητοποιήσεων ενάντια στον τότε νέο Νόμο Πλαίσιο για την Παιδεία να προχωρήσουν στην κατάληψη του κτιρίου τον Ιούνιο του 2006.

Ξεκίνησε λοιπόν η προσπάθεια για την ανακαίνιση του κτιρίου, με έξοδα και εργασίες των ίδιων των φοιτητών και μάλιστα από τον Μάρτη του 2009 δόθηκε μια νέα πνοή στο εσωτερικό του. Ετσι υπήρξε δυνατότητα για τη δημιουργία νέων πολιτικών και πολιτιστικών ομάδων, σε έναν χώρο «που φέρνει σε επαφή τόσο τους φοιτητές μεταξύ τους όσο και τους φοιτητές με τη χανιώτικη κοινωνία» λένε οι φοιτητές που ανέλαβαν την αυτοδιαχείριση του χώρου. Τον διαμόρφωσαν σε μια πολιτιστική λέσχη με διάφορες δραστηριότητες: από συναυλίες και θεατρικές πρόβες μέχρι εκδηλώσεις συμπαράστασης και αλληλεγγύης. Οπως ήταν δε, φυσικό, στις περιόδους φοιτητικών κινητοποιήσεων η λέσχη υπήρξε και κέντρο πληροφόρησης και συντονισμού. Ισως αυτό να ήταν και η βασική αφορμή για την «ανακατάληψη» του κτιρίου από την αστυνομία, με τη σύμφωνη γνώμη της Πρυτανείας.

Πολλές αντιδράσεις υπήρξαν για την εξωτερική εμφάνιση του κτιρίου, κάτι που σύμφωνα με την άποψη των φοιτητών ήταν ευθύνη της Πρυτανείας και όχι του Συλλόγου των Φοιτητών. Ο Σύλλογος Φοιτητών δεν θα διαφωνούσε, όπως τονίζει σε ανακοίνωσή του, σε μια ανακατασκευή του χώρου, αν η απόφαση ήταν θετική προς τα αιτήματά του.

Είναι σκόπιμο εδώ, και άσχετα με την ορθότητα ή όχι της μεθόδου κατάληψης ενός κτιρίου από φοιτητές, έστω και με πολύ καλές προθέσεις, να σταθούμε σε μερικά σημεία της «ανακατάληψης», που σίγουρα δεν τιμούν την ιδιότητα του δασκάλου:

-Πρώτον, οι φωτογραφίες του εσωτερικού χώρου που παρουσίασε η Πρυτανεία ήταν πριν από τη διαμόρφωσή του από τους φοιτητές, όπως αποδεικνύεται από φωτογραφικό υλικό, και εδώ δυστυχώς κρίνονται οι σκοπιμότητες ενός τέτοιου «λάθους».

-Δεύτερον, τα πράγματα που είχαν εκεί οι φοιτητές καταληψίες κατασχέθηκαν ή καταστράφηκαν από τις αστυνομικές δυνάμεις που μπήκαν στο κτίριο. Ενώ η ίδια η Πρυτανεία είχε κατηγορήσει τους καταληψίες για παρόμοιες ενέργειες, επέτρεψε στις δυνάμεις ανακατάληψης να κάνουν τα ίδια και χειρότερα. Το αποδεικνύουν οι καταστροφές των αντικειμένων των φοιτητών.

-Τρίτον και σημαντικότερον: όταν τουλάχιστον τρεις πολιτιστικές ομάδες του Πολυτεχνείου, με συνολικό αριθμό 87 μελών-φοιτητών αλλά και πολλών άλλων, εκτιμούν ότι μέσα σε αυτό το έως τότε εγκαταλειμμένο κτίριο έχουν τη δυνατότητα να εκφράζονται και να δημιουργούν είναι κρίμα οι ίδιοι τους οι δάσκαλοι να τους φιμώνουν, αρπάζοντας το χώρο τους για μια άλλου τύπου ελεγχόμενη αξιοποίηση.

Τουλάχιστον αυτά τα τρία σημεία, λοιπόν, δεν μπορούν να αποτελούν μέρος μιας εκπαιδευτικής διαδικασίας, πολύ περισσότερο δε όταν η συγκεκριμένη διοικούσα ακαδημαϊκή κοινότητα αντιδρά τόσο χλιαρά σε κρατικές και παρακρατικές βιαιότητες, που απειλούν όχι μόνο την ελευθερία αλλά και τη σωματική ακεραιότητα φοιτητών και πολιτών. *

από : ΙΟΣ(ελευθεροτυπία)

Πανεπιστήμιο Μπάτσων ζήτησαν από κοινού να ιδρυθεί ΣΥΝ,ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ

Σύμφωνα με την εφημερίδα του Συνασπισμού για τα Σώματα ασφαλείας “Εκτός Υπηρεσίας” (ναι έχει και τέτοια ο ΣΥΝ !) (τεύχος 49) επί κυβέρνησης ΝΔ ο ΣΥΝ είχε φέρει στη Βουλή νομοσχέδιο σε συμφωνία με συνδικαλιστές αστυνομικούς που μεταξύ των άλλων τραγικών πρότεινε και την ίδρυση Πανεπιστημίου Αστυνομικών Σπουδών !!!

Μια πρόταση που θυμίζει , παρά τις διαφορές, την περίπτωση της Πρωσίας του 19ου αιώνα. Εκεί όπου η υποχρεωτική κρατική εκπαίδευση (μάλλον η πρώτη παγκοσμίως) είχε υιοθετηθεί για μιλιταριστικούς σκοπούς (βλ. και την άποψη του Μαρξ για το θέμα : http://www.marxists.org/archive/marx/iwma/documents/1869/education-speech.htm ).

Αυτή η τόσο μεγάλη συμβολή στο ακαδημαϊκό χώρο της Ελλάδας , της αναγωγής δηλαδή του χαφιεδισμού και της αστυνόμευσης σε επιστήμη εντός του καπιταλιστικού συστήματος, την ψήφισαν, ω του θαύματος, από κοινού ΣΥΝ , ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ αλλά μειοψήφισε καθώς δεν την ψήφισαν ΝΔ(η τότε κυβέρνηση) και ο ΛΑΟΣ!.

Οι συνδικαλιστές των μπάτσων ενώνουν λοιπόν ! Το αστικό ΠΑΣΟΚ και τα ρεφορμιστικά ΚΚΕ και ΣΥΝ που τα περί διάλυσης του αστικού κράτους, τις πολιτοφυλακές και άλλα γνωστά τα “ξεχάσαν” άλλη μια φορά.

από : περί αλλοτρίωσης : δοσολογία, μέτρα και αντενδείξεις

Ορκίζομαι να υπηρετώ... το κέρδος

Την ημέρα της ορκωμοσίας καλούμαστε να παρευρεθούμε σε μία επισημότατη τελετή όλο φώτα, κάμερες, άρχοντες και γκλαμουριά για να παραλάβουμε τα πτυχία μας. Μία καλοστημένη «τελετή» θα μας περιμένει ομοιόμορφα ντυμένους/ντυμένες με το χέρι ψηλά να διαβεβαιώσουμε, ότι “αποφεύγοντας κάθε άδικη πράξη, θα τηρούμε πιστά και με ακρίβεια τα διδάγματα που πήραμε από το πανεπιστήμιο Αιγαίου”. Εμείς πάλι βλέποντας το θέμα από άλλη σκοπιά, δε σκοπεύουμε να κάνουμε κάτι τέτοιο και με το κείμενο αυτό εξηγούμεθα.

Τα περισσότερα διδάγματα που πήραμε και συνεχίζουμε να παίρνουμε κατά την παραμονή μας στο πανεπιστήμιο, δεν είναι από αυτά που ένας άνθρωπος θα’ θελε να τηρεί πιστά και με ακρίβεια. Κι αυτό γιατί βασικό μήνυμα κατά την επαφή μας με το πανεπιστήμιο είναι πως πρέπει να σωπαίνεις γι’ αυτά που συμβαίνουν γύρω, να υπακούς, να ακολουθείς την ίδια κοινότυπη γραμμή πλεύσης, μ’ άλλα λόγια να αποχαυνώνεσαι. Και όλα αυτά σε ένα πλαίσιο που λίγο διαφέρει από το λύκειο, που προάγει την παπαγαλία και την αδράνεια και προωθεί την αντίληψη της εκπαίδευσης–υποχρέωσης με στόχο «το χαρτί» και μελλοντικά «τη θέση». Μια θέση η οποία προορίζεται για λίγους και “καλούς”, κυρίως αυτούς που πατώντας επί πτωμάτων θα καταφέρουν να καταξιωθούν στην ακαδημαϊκή τους πορεία. Έτσι, μία μερίδα φοιτητών επιλέγει να λειτουργήσει σε ένα ανταγωνιστικό πλαίσιο στυγνής βαθμοθηρίας, πελατειακών σχέσεων και προσωπικής ανάδειξης, ενώ μία άλλη αναζητά εναγωνίως τα ενδιαφέροντά της και την αξιοπρεπή ενασχόληση με αυτά κι ίσως ακόμη τους τρόπους αντίδρασης στη συνολική κατάσταση. Για τους διδάσκοντες ισχύει κάτι ανάλογο, κάποιοι είναι εδώ, προσπαθούν, ανανεώνονται, τολμούν, ασχολούνται και νοιάζονται και κάποιοι -πάλι εδώ είναι- αλλά αδιαφορούν, επαναλαμβάνονται, προωθούν τα συμφέροντά τους και πλήττουν, διαχέοντας την πλήξη τους.

Σε μια πραγματικότητα όπου οι επιστήμονες κατέχουν τη θέση της αυθεντίας που αποφασίζει για το κοινό καλό, το πανεπιστήμιο, πέραν ελάχιστων εξαιρέσεων, προάγει μόνο το στείρο ακαδημαϊσμό ο οποίος αποφεύγει, έντεχνα, να συνδέσει τη γνώση και την επιστήμη με το κοινωνικό γίγνεσθαι. Άλλωστε, η σύνδεση αυτή δε θα αποφέρει τις απαραίτητες χρηματοδοτήσεις. Δε θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβουμε πως η έρευνα είναι αν μη τι άλλο κατευθυνόμενη και εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Η επιστήμη στην υπηρεσία του κέρδους. Όσο εμείς ιδρώνουμε για το πτυχίο που θα καταλήξει σε κορνίζα, δασοκτόνα νομοσχέδια αντιμετωπίζουν τη σιγή ιχθύος από το τμήμα Περιβάλλοντος, εκατοντάδες πρόσφυγες περνούν από στρατόπεδα συγκέντρωσης δίπλα στην πόλη και μίλια μακριά από το τμήμα Κοινωνιολογίας, ο εθνικισμός θεριεύει και ούτε κουβέντα από το τμήμα Ανθρωπολογίας κ.ο.κ. Με αυτά τα τραγελαφικά δεδομένα το πανεπιστήμιο απέχει πολύ από το να είναι χώρος ανταλλαγής ιδεών και κοιτίδα πράξεων.

Τέλος, το πανεπιστήμιο, με την εφαρμογή του νόμου πλαισίου έχει ήδη αρχίσει να στηρίζει την ύπαρξή του και να παραχωρεί το έργο του σε μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα. Έτσι, μεταβάλλεται από δημόσιος θεσμός σε «Επιχείρηση Α.Ε.», ακολουθώντας τη συνολική υποχώρηση της κοινωνίας στις επιταγές της «ελεύθερης» αγοράς. Αυτό είναι σαφές, παραμένει ωστόσο μία ανομολόγητη αλήθεια για τους δήθεν υπερασπιστές της δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης, που για εμάς έχει φτάσει να αποτελεί κενή διακήρυξη μπροστά σε μια πραγματικότητας που τη διαψεύδει. Δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, δίδακτρα στα διδακτορικά, δίδακτρα από τους αλλοδαπούς φοιτητές, μεγάλο κόστος ζωής για όλους (νοίκια, σίτιση κ.λ.π), η ζωή των φοιτητών κινητήριος μοχλός για τις τοπικές οικονομίες. Παράλληλα, στο εσωτερικό προωθούνται «καινοτόμες ιδέες» περί ασφάλειας, με φύλακες, κάμερες και κάρτες εισόδου–εξόδου.

Δεν μπορούμε παρά να θυμόμαστε την πικρή γεύση που θα μας αφήσει η τριτοβάθμια εκπαίδευση, τα πανεπιστήμια της βιτρίνας, της «επιστημοσύνης», των ανιαρών μαθημάτων από παραιτημένους καθηγητές, του ελλιπούς εξοπλισμού, της ίντριγκας, των εσωτερικών συμμαχιών και αλληλοσπαραγμών, του συνδρόμου της «καρέκλας» που πλήττει φοιτητές, καθηγητές και υπαλλήλους.

Τέλος πάντων κι αρχή, όσα και να γράψουμε λίγα θα είναι και για να μη μακρηγορούμε ας πούμε και δυο λόγια για το πτυχίο μας και την αγορά εργασίας που μας περιμένει, για τα οποία, ας μην ξεχνιόμαστε, γίνεται και όλη η φασαρία. Αφιερωμένο λοιπόν σε όλους και όλες τους απόφοιτους-απόφοιτες που εργάζονται σε μπαρ, οικοδομές, φροντιστήρια, την πυροσβεστική υπηρεσία, μαγαζιά με καλλυντικά κ.ο.κ είναι το παρακάτω σχόλιο:

«Εκατοντάδες επιστήμονες της θάλασσας, περιβαλλοντολόγοι, γεωγράφοι, ανθρωπολόγοι, κοινωνιολόγοι θα αποφοιτήσουν και φέτος. Ας τους καλοδεχτούμε. Για όλους υπάρχει μία θέση εργασίας. Δεν μπορεί... ένας απ' όλους θα την πιάσει.»

από : Πρωτοβουλία από την Ανοιχτή Συνέλευση Μυτιλήνης

ΑΜΑ ΔΕ ΣΕ ΛΕΝΕ ΧΡΙΣΤΙΝΑΚΗ…SHIT INSIDE… Εναλλακτικά… «Τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια»

Κύριε Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών...
Στο τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κοσμήτωρ είναι η Ελένη Χριστινάκη, καθηγητής ο Παναγιώτης Χριστινάκης.
Από κει και πέρα παρακολουθήστε την πορεία της οικογένειας:
Η κόρη Ειρήνη Χριστινάκη έλαβε διδακτορικό τον Αύγουστο του 2004 από τον πατέρα της Παναγιώτη Χριστινάκη τότε Πρόεδρο του Τμήματος που ήταν επιβλέπων του διδακτορικού της (εεε, εντάξει οι μπαμπάδες έχουν αδυναμία στις κορούλες, για ένα δωράκι κάνουμε έτσι;;;), έχοντας αποτύχει στις προσπάθειές της για διδακτορικό στη Νομική Αθηνών και στη Νομική Θράκης. Σε λίγους μήνες εκλέγεται...κατ΄ ευθείαν επίκουρη καθηγήτρια, παρακάμπτοντας το νόμο που απαιτεί κάποια χρόνια διδασκαλίας σε ΑΕΙ μετά την απόκτηση του διδακτορικού. Χαρακτηρίστηκε διεθνούς κύρους επιστήμων!!! (λογικό αφού είχε κάνει το διδακτορικό με τον διεθνούς φήμης μπαμπά) και άκουσον άκουσον μέσα σε τρία χρόνια, το 2008, σε ηλικία 35 ετών γίνεται τακτική ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ!!!, παρακάμπτοντας πάλι το νόμο.

Στη συνέχεια ο γαμπρός Χριστινάκη, Αθανάσιος Γλάρος και σύζυγος της Ειρήνης Χριστινάκη εκλέγεται επίκουρος καθηγητής στο ίδιο Τμήμα (είναι δυνατόν ο άντρας να έχει «κατώτερο» αντικείμενο από τη σύζυγο;;).

Ο αδελφός του γαμπρού Χριστινάκη, Γεώργιος Γλάρος, ετοιμάζεται και αυτός για άλλη θέση στο ίδιο Τμήμα. Η άλλη κόρη του Χριστινάκη, Όλγα Χριστινάκη, ετοιμάζεται και αυτή για τη Σχολή και πήρε θέμα διδακτορικού με επιβλέπουσα την αδελφή της, Ειρήνη Χριστινάκη (παραπονεμένο δηλαδή το μικρό;;…στο πηγάδι τα έκανε;;…ποιος γονιός ξεχωρίζει τα παιδιά του; Μια ευκαιρία μωρέ της έδωσαν…).
Ο άλλος γιος Χριστινάκη, Επαμεινώνδας Χριστινάκης, πτυχιούχος Παιδαγωγικής Ακαδημίας, δάσκαλος στην Κύπρο, χωρίς πτυχίο Θεολογίας και χωρίς μάστερ που είναι απαραίτητο, γίνεται και αυτός υποψήφιος διδάκτωρ και στην επιβλέπουσα επιτροπή ορίζεται πάλι ο καθηγητής Χριστινάκης (ένα αγόρι έχει, στην ξενιτιά να το αφήσει;;).
Κύριε Πρύτανη τι έχετε να πείτε στους φοιτητές που αξίζουν και αγωνίζονται τίμια αλλά δεν έχουν το προνόμιο να είναι παιδιά καθηγητών; Τι έχετε να πείτε στους χιλιάδες αδιόριστους εκπαιδευτικούς; Γιατί συμφωνείτε με την προκλητική συμπεριφορά της οικογένειας Χριστινάκη;
Ειλικρινά, ήθελα να ξέρω με ποιο κουράγιο κοιτούν στα μάτια το εκάστοτε ακροατήριό τους στα αμφιθέατρα, όλοι αυτοί που μάλλον δεν διδάχθηκαν την επιστημονική αντικειμενικότητα, τους κανόνες δεοντολογίας και έχουν την αυταπάτη ότι προσφέρουν κοινωνικό έργο και λειτούργημα ως φωστήρες. Μάλλον μπέρδεψαν την αρχή της αυτοαναφορικότητας…η τελευταία έχει να προσφέρει μόνο στη λογοτεχνία και την ποίηση και όχι στη σχολή Κοινωνικής Θεολογίας…. Ααα και κάτι τελευταίο…αφού μαζεύτηκε όλη η φαμίλια Χριστινάκη εκεί, ας κοιτάξουν να αλλάξουν το όνομα της σχολής γιατί, για τους Κοινωνιολόγους τουλάχιστον, είναι προσβολή. Το κοινωνικό με το θείο δεν έχουν σχέση, πολύ απλά, διότι μπαίνει το θέμα της υπόστασης στη μέση…και ο νοών νοείτο.

Y.Γ: Παραθέτω μερικές φωτογραφίες των βιβλίων της «cosa nostra» του
πανεπιστημίου, ως πειστήρια.

από ΚΟΥΤ(Α)ΒΟΣ