ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 4 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΕ ΤΟ 2003
Τον Ιούνη του 2003 πραγματοποιείται στο Μαρμαρά της Χαλκιδικής η σύνοδος κορυφής της ΕΕ με προεδρεύουσα χώρα τότε την Ελλάδα. Αντιστεκόμενοι άνθρωποι από ολόκληρη την Ευρώπη βρίσκονται εκείνη την εβδομάδα στην Θεσσαλονίκη και συζητούν και δρουν ενάντια στη σύνοδο των κυρίαρχων και τις πολιτικές της. Στις 20/6 επιχειρείται από μέρους των διαδηλωτών το σπάσιμο της κόκκινης ζώνης στο ξενοδοχείο Πόρτο Καρράς και εξαπολύεται μια πρωτοφανής επίθεση στους χιλιάδες διαδηλωτές με χημικά. Το απόγευμα του Σαββάτου 21/6/2003 πραγματοποιείται πορεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, η οποίααντιμετωπίζει ένα όργιο καταστολής από πλευράς κράτους. Συνελήφθησαν τότε 29 διαδηλωτές, απ’ τους οποίους οι 7 παραπέμφθηκαν σε δίκη με κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος («έκρηξη κατ' εξακολούθηση», «κατοχή εκρηκτικών», «διακεκριμένη στάση»), παρέμεναν επί πολλούς μήνες όμηροι στα χέρια του κράτους και απελευθερώθηκαν έπειτα από μακρά απεργία πείνας (από 35 έως 60 μέρες).
Το Μάη του 2008, το Μικτό Ορκωτό Θεσσαλονίκης καταδίκασε τον Βρετανό Σάιμον Τσάπμαν σε ποινή φυλάκισης 8,5 ετών, τον Σύρο Σουλεϊμάν Ντακντούκ (Κάστρο) σε ποινή 7 ετών, τον Ισπανό Φερνάντο Πέρες σε ποινή 5,5 χρόνων και τον Έλληνα Μιχάλη Τραϊκάπη σε ποινή 7 ετών. Οι καταδίκες αυτές «μοιράστηκαν», παρά το γεγονός πως είχε καταγγελθεί η «μεταφορά» και η εναπόθεση από έναν αστυνομικό ενός μαύρου σακιδίου με μολότοφ και με σφυριά, δίπλα στον Σάιμον Τσάπμαν τη στιγμή της σύλληψής του, ώστε να ενοχοποιηθεί -ενώ αυτός κρατούσε ένα άλλο σακίδιο, μπλε χρώματος- παρά το γεγονός πως η σκηνή αυτή είχε βιντεοσκοπηθεί και προβληθεί… παγκόσμια (στη δίκη, 14 μήνες μετά, οι αστυνομικοί ισχυρίστηκαν πως κατείχε… και τα δύο σακίδια!), παρά το γεγονός πως ο Σουλεϊμάν Ντακτούκ κατηγορήθηκε πως πετούσε βόμβες μολότοφ, σε περιοχή όπως (Αριστοτέλους, Άγαλμα Βενιζέλου) όπου… δεν γίνονταν επεισόδια (!!!), παρά το γεγονός πως οι συλληφθέντες δήλωσαν πως συμμετείχαν στις διαδηλώσεις αλλά αρνούνταν τις κατηγορίες που τους αποδόθηκαν.
Οι ποινές είχαν ανασταλτικό χαρακτήρα, οι κατηγορούμενοι άσκησαν έφεση και αφέθηκαν ελεύθεροι.
Η δίκη τους θα πραγματοποιηθεί στο Εφετείο Θεσσαλονίκης στις 24 του Σεπτέμβρη. Σε περίπτωση καταδίκης θα οδηγηθούν στις φυλακές για την έκτιση των ποινών τους. Για πολλοστή φορά επιχειρήθηκε τόσο η κατασκευή ενόχων όσο και –κυρίως- η ποινικοποίηση της συμμετοχής σε κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις από τη μεριά των κατασταλτικών μηχανισμών κατ’ εντολή των εκάστοτε πολιτικών τους προϊσταμένων.
Όλα αυτά δεν είναι πρωτόγνωρα, ούτε μοναδικά. Αποτελεί συνήθη πρακτική του κράτους και των κατασταλτικών μηχανισμών να προσπαθεί να συμπιέσει την έννοια της τρομοκρατίας προς τα κάτω, και να ποινικοποιήσει κάθε διαδήλωση με μαχητικά χαρακτηριστικά. Το ζήσαμε ξανά στις φοιτητικές κινητοποιήσεις όπου την ημέρα ψήφισης του νέου νόμου πλαισίου είχαμε πνίξιμο σε χημικά των χιλιάδων φοιτητών και εργαζομένων που διαδήλωναν, και ακόμα εκκρεμούν δικαστήρια για συναγωνιστές και συντρόφους (για τον Νοεμβρη έχει οριστεί οι δίκη των 11 φοιτητών και ενός εργαζομένου στους οποίους έχει φορτωθεί σωρεία κακουργημάτων). Το ξαναζήσαμε και τον Δεκέμβρη του 2008 όπου πέρα από την αγριότητα που επέδειξε η αστυνομία, κατασκεύασε κατηγορητήρια σε Ξάνθη και Βόλο με μοναδικά στοιχεία καταθέσεις αστυνομικών, αλλά και στις κινητοποιήσεις τις τελευταίας χρονιάς ενάντια στα νέα αντεργατικά μέτρα (με χαρακτηριστικό παράδειγμα την σύλληψη του Μάριου Ζ. , του οποίου μια τσάντα με σαμπουάν μετατράπηκαν ως δια μαγείας σε μολότοφ). Για μας αποτελεί καθήκον των κινημάτων να μην αφήνουν κανέναν αγωνιζόμενο άνθρωπο, κανέναν διαδηλωτή που συλλαμβάνεται για την κοινωνική του δράση όμηρο στις ορέξεις των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους. Να αγωνιστούμε και να επιβάλουμε τόσο στο δρόμο όσο και μετέπειτα: καμία προφυλάκιση διαδηλωτή, αλλά και καμία καταδίκη για τους αγώνες μας. Είναι καίριο βήμα για να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας να μην κάνουμε ούτε βήμα πίσω απέναντι στην κρατική βαρβαρότητα και καταστολή. Να καταργήσουμε στην πράξη όλους τους σχεδιασμούς του «κράτους ασφάλειας» με όπλο μας την αλληλεγγύη.
