ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Κλείνοντας τη συγκλονιστική συνέντευξη του, ο Μανώλης Κυπραίος –αφού ευχαρίστησε όσους έχουν σταθεί δίπλα του- έκανε και μία ευχή. Μια ευχή απλή αλλά γεμάτη νόημα και ουσία: «Εύχομαι όσα είπα να μην είναι σε “ώτα μη ακουόντων”»…

Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…»

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Μανώλη Κυπραίου στον Εξάντα.

«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».

Ένα σιδερένιο τείχος. Ένα τείχος που όμοιό του είχα δει να στήνουν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες απέναντι από τους άοπλους Παλαιστινίους αμάχους.

Αμέσως ένα προαίσθημα ανησυχία και ενδόμυχα ένας φόβος αν θέλεις με κυρίεψε. Αυτοί τη φορά ήταν αποφασισμένοι για όλα είπα μέσα μου.

Αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός και πιο επιφυλακτικός. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεσπάσει η «φωτιά».

Οι απλοί έλληνες πολίτες που βρίσκονταν εκεί, ήταν και αυτοί προβληματισμένοι με τους αστυνομικούς «ρόμποκοπ» όπως τους ονόμαζαν κοροϊδευτικά, λόγω των ειδικά ενισχυμένων στολών που φορούσαν.

Η ώρα περνούσε όταν ξαφνικά βρισκόμενος στο τέλος της πλατείας Συντάγματος, άρχισε ομοβροντία χημικών, δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Μαζική και χωρίς στόχευση. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να κρυφτεί. Και εγώ μαζί τους σε μια γωνιά Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Με το ένα το κινητό για να μεταδίδω με την άλλη η φωτογραφική μηχανή. Τα λεπτά ατελείωτα και μαζί το κλάμα και η δυσφορία στην αναπνοή. «Θα αντέξεις» έλεγα στον εαυτό μου δίνοντας κουράγιο. Βλέπω μέσα από την στοά του υπουργείου Οικονομικών πίσω από τα ΜΑΤ να βγαίνουν κουκουλοφόροι με καδρόνια στα χέρια. «Πάγωσα».

Αυτό δεν πρέπει να το χάσω είπα.

Μα ξαφνικά μπροστά μου σωριάζεται ένας ηλικιωμένος. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μαζί με κάποιους άλλους συμπολίτες μας, τον σηκώσαμε και τον πήγαμε στο πρόχειρο ιατρείο στην πλατεία.

Βλέποντας, θυμήθηκα τα πρόχειρα νοσοκομεία εκστρατείας που είχα δει στο Κόσοβο. Πραγματικά πεδίο μάχης μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μου. Της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Συνέχισα. Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.

Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.

Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.

Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες.

Και ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.

Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».

Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.

Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους.

Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός.

Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.

Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.

«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.

Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως.

Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός.

Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.

Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.

Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.

Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν. Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.

Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.

Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…

Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.

Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.

Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.

Ήμουν κωφός…

Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.

Ο ευαίσθητος και δημοκράτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσής δεν καταδέχθηκε ούτε μια συγνώμη να ζητήσει. Ούτε φυσικά ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Λ. Οικονόμου.

Θα σκέφτηκαν πως ανήκω στις «παράπλευρες απώλειες». Και στα ολιγαρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει «συγνώμη» αλλά το: «καλά να πάθεις».

Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.

Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.

Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…»

από Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης 98fm

Αθωώθηκε κατά πλειοψηφία από το δικαστήριο ο Άρης Σειρηνίδης. Οι τρεις δικαστές τον έκριναν ένοχο αλλά με την ψήφο των 4 ενόρκων(οι οποίοι τον έκριναν αθώο) αθωήθηκε με ψήφους 4-3.
Στο άκουσμα της απόφασης ο κόσμος πετάχτηκε πάνω ξεσπώντας σε χειροκροτήματα και συνθήματα. Βγαίνοντας έξω οι αλληλέγγυοι αντίκρυσαν πολυάριθμες ομάδες ΜΑΤ και ΔΙΑΣ οι οποίοι δεν τους επέτρεπαν να αποχωρήσουν μέχρι να φύγει ο κατηγορούμενος. Ο Άρης αναμένεται να αποφυλακιστεί σήμερα ή αύριο.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΑΝΘΡΩΠΟΦΥΛΑΚΕΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ'ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Άν

ΟΙ 300 ΤΩΝ ΘΕΡΜΠΟΠΥΛΩΝ

ΘΑ ΝΙΝΗΣΟΥΜΕ...

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ

"Η γλώσσα αγαπητέ μου,όπως και το συναίσθημα και οι ευγενικές χειρονομίες είναι τα μόνα που μας απόμειναν για να ξαναβρούμε τη φαντασία μας।

Τη δυνατότητα να ξαναονειρευτούμε.
Τη δυνατότητα της ατομικής μας ελευθερίας και ευθύνης.
Γι΄αυτό βάλανε και τη γλώσσα στον Προκρούστη.
Και από πολυσήμαντη ανθρώπινη λειτουργία προσπαθούν να την μετατρέψουν σε απλό παραγωγικό εργαλείο.

Μέσα από την απλούστευση σιγά-σιγά καταργούν το ζωντανό κυκλοφοριακό σύστημα της γλώσσας,όπου οι λέξεις είναι εκδηλώσεις του πνεύματος,του συναισθήματος και της συγκίνησης.

Δηλαδή...

Λέξεις φορτισμένες με τη μέγιστη έκφραση "Ενέργεια¨και "Σαφήνεια".

Και στη θέση τους,τάχα για οικονομία,κατασκευάζουν έτοιμα σχήματα και συνθήματα που απονευρώνουν τη σκέψη,σκοτώνουν τη φαντασία.Χαλαρώνουν μέχρι να εξαφανίσουν τη σχέση μεταξύ σκέψης και συναισθήματος.
Διαλύουν και σκορπούν κάθε ψυχική ένταση...

Έτσι η γλώσσα παύει να είναι έκρηξη...
Τσακμάκισμα σκέψης και συναισθήματος...
Παύει να είναι περιπέτεια...
Παύει να είναι έκφραση του φορέα της...
Παύει να είναι επικίνδυνη για την εξουσία και το σύστημα...

Από ζωντανός οργανισμός και οργασμός,καταντάει ένας τεχνικός κώδικας διαχειριστικής συνεννόησης αλλά χωρίς νόηση.

Θαρρείς πώς δεν ξέρουνε,πως περιορισμός στη γλώσσα,σημαίνει περιορισμός στη σκέψη,στη φαντασία,στο συναίσθημα,στην παρόρμηση;
Τα ξέρουνε οι καριόληδες γι΄αυτό ξηγιούνται έτσι.

Είναι το άλλο σκέλος της υποταγής.

Ψιλοδουλεμένο μέσα από πείρα αιώνων όλων των εξουσιών.Και είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα εφευρήματα της σύγχρονης εξουσίας γιατί σκοπεύει να νεκρώσει αυτό το θαυμάσιο δώρο που λέγεται μυαλό.Να καταργήσει την ερωτική του σχέση με το συναίσθημα,με την φαντασία και την παρόρμηση.Την εφηβεία του και την παρθενική σχέση του με τις πραγματικότητες,την ξέχωρη,την μοναδική και ταυτόχρονα αρμονική σχέση του με τον κόσμο.
Όπως με την ηθική,την ευταξία,την ευπρέπεια,υποτάσσουν την εξέγερση του σώματος και τις παρορμήσεις του για να μας μετατρέψουν από ελεύθερους ανθρώπους σε αντικείμενα παραγωγής και κατανάλωσης υλικών αγαθών.

Από ελεύθερους πολίτες σε ενεργούμενα...
Από δημιουργούς σε θεατές...
Από ερωτικούς ανθρώπους σε πολεμιστές..."

-------------------------------------------------------------------------------------------------

"Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται, άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ' αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναυπάρξουμε ποτέ.

Και μείς τί την κάνουμε, ρε αντί να την ζήσουμε;

Τί την κάνουμε;
Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την...

Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.

Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις;

Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα...

Έτσι, μ'αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες;

'Ολο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ'την αρχή.

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν "αξίες",σαν "ανάγκες",σαν "ηθική", σαν "πολιτισμό".

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα,να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας...

Όλα, όλα Σαλονικιέ τ'αφήσαμε για αυτό το αύριο που δε θα 'ρθει ποτέ...

Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα,
όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για εμάς…
Όμως το αφήσαμε για αύριο…

Για να πάμε που,ρε Σαλονικιέ;

Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά στο θάνατο, και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ'τη ζωή μας, χαιρόμαστε.

Ξέρεις γιατι;

Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια,
μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας.

Την καταντήσαμε έναν καθημερινό, χωρίς καμμία ελπίδα ανάστασης, θάνατο, διότι αυτός είναι ο θάνατος.
Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος, είναι μετάβαση, είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ, σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δε δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί θα δώσεις χάρη και ομορφιά, όπως η Μαρία που φούνταρε προχτές απο την ταράτσα για να μην πεθάνει.

Ήρθανε να την πάρουν και η Μαρία είπε το όχι με τον πιο αμετάκλητο τρόπο. Πήγαμε στην κηδεία της και τι άκουσα τον παπά να λέει: "Χους ει και εις χουν απελεύσει".
Και τότε κατάλαβα πως η Μαρία σώθηκε.
Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια ..."

------------------
ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ
------------------
“Υπάρχουν δυο ειδών επαναστάτες. Αυτοί που πιστεύουν σε έναν άλλο πολιτισμό και θέλουν να ανατρέψουν το σύστημα και αυτοί που είναι εκτός του συστήματος και των απολαβών του και θέλουν απλώς να το καταλάβουν για να μετάσχουν κι αυτοί στο παιχνίδι. Φοβούμαι πως η Αριστερά σήμερα κατάντησε να είναι το δεύτερο είδος”.
------------------
Μέσα σε δυο προτάσεις του ο Μίσιος δίχνει το κατάντημα της “επίσιμης Αριστεράς”. Μιας συμβιβασμένης “αριστεράς” που έχει σπείρει απογοητεύσεις σε αγωνιστές, έχει προδώσει όνειρα και θυσίες έχει στείλει στην ιδιότευση εκατοντάδες δοκιμασμένους στο καμίνι του ταξικού αγώνα επαναστάτες.

Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στη Καβάλα το 1930, από γονείς καπνεργάτες, και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, καπνεργάτες από τη Θάσο και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά. Αυτή τη περίοδο, η οικογένεια του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη, και ο Χ.Μ δουλεύει μικροπωλητής, με κασελάκι στο λιμάνι. Το σχολείο το σταμάτησε στη δευτέρα δημοτικού. Στη κατοχή, ο Ερυθρός Σταυρός στέλνει αποστολές παιδιών σε αγροτικές περιοχές για να τα σώσει από τη πείνα.

Ο Χ.Μ βρίσκεται τσομπανόπουλο στα Γιαννιτσά, απ’ όπου, με το κοπάδι του, περνάει στους αντάρτες που τον χρησιμοποιούν ως σύνδεσμο. Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, κι από κει και πέρα η ζωή του ακολουθεί τη περιπέτεια της αριστεράς στην Ελλάδα. Οργανώνεται στο Δημοκρατικό στρατό πόλεων, και το 1947, συλλαμβάνεται, βασανίζεται άγρια, και καταδικάζεται σε θάνατο.
Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν, και γλίτωσε το γεγονός χάρη σ’ ένα τυχαίο γεγονός.

Το 1953 αποφυλακίζεται, παρουσιάζεται στο στρατό και στέλνεται στο Μακρονήσι, κι αργότερα στον ’ι-Στράτη, οπού μένει ώς το 1962 που διαλύθηκε το στρατόπεδο, με μικρά διαλείμματα ελεύθερου βίου. Από το 1962 που βγαίνει, δουλεύει ως στέλεχος της Ε.Δ.Α. Η δικτατορία του ’67 τον βρίσκει μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη, υπεύθυνο για την οργανωτική δουλειά. Περνάει στη παρανομία από τη πρώτη στιγμή, και μαζί με άλλα στελέχη της Δ.Ν. Λαμπράκη ιδρύουν το Π.Α.Μ.

Το Νοέμβριο του 1967 συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από το στρατοδικείο σε δεκαοχτώ χρόνια φυλακή. Και πάλι Αβέρωφ, Κέρκυρα, Κορυδαλλός, ως την αμνηστεία του Παπαδόπουλου, τον Αύγουστο του 1973. Από τότε ζεί ελεύθερος στην Αθήνα.


Τα βιβλία που έχει εκδόσει είναι:

-Τα κεραμίδια στάζουν
-Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;
-Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς
-Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι
-Ντομάτα με γεύση Μπανάνας

Alexandre Marius JACOB

Από τις 8 ως τις 22 Μαρτίου του 1905, διεξήχθη η δίκη των «Εργατών της Νύχτας», που βρίσκονταν φυλακισμένοι από το 1903, στην Amiens της Γαλλίας. Η προφυλάκισή τους ήταν και το τέλος 3 ετών δράσης με πάνω από 150 διαρρήξεις πολυτελών κατοικιών, ξενοδοχείων, πύργων και εκκλησιών. Οι Εργάτες της Νύχτας αποτελούνταν από τον Alexander Jacob και τη σύντροφό Rose Roux, την μητέρα του Marie Berthou, και λίγες δεκάδες άλλους συντρόφους. Κίνητρό τους ήταν ένα σαφές μίσος για τα «κοινωνικά παράσιτα» και ολόκληρο τον παλιό κόσμο, όπως αποκρυσταλλώθηκε και σε μια διάρρηξη στον καθεδρικό ναό της Τουρ, μετά την οποία έγραψαν στον τοίχο: «Ω παντοδύναμε Θεέ, βρες αν μπορείς τους κλέφτες σου!»

Η απολογία του Jacob

“Αφέντες”:

Τώρα ξέρετε ποιος είμαι: ένας εξεγερμένος, που ζει από τους καρπούς των ληστειών του. Επιπλέον: έχω πυρπολήσει ξενοδοχεία κι έχω υπερασπιστεί την ελευθερία μου απέναντι στους πράκτορες της Εξουσίας. Θέτω ενώπιον της εξέτασής σας ολόκληρη την ύπαρξή μου στον αγώνα. Την θέτω στην νοημοσύνη σας, σαν ένα πρόβλημα μαθηματικών. Δεν αναγνωρίζω σε κανέναν το δικαίωμα να με κρίνει, και δε ζητώ συγχώρεση ούτε συμπάθεια. Δε ζητώ τίποτα από αυτούς που σιχαίνομαι και μισώ. Είστε οι νικητές, οι κυρίαρχοι! Κάντε ότι νομίζετε με εμένα, στείλτε με στη φυλακή, στα κάτεργα, δεν μου καίγεται καρφί! Αλλά πριν αποχωριστούμε, επιτρέψτε μου να σας πω λίγα τελευταία λόγια.

Με φυλακίσατε, κατ αρχήν, γιατί είμαι κλέφτης, δε θα ήταν λοιπόν άχρηστο να προσδιορίσουμε τι ακριβώς είναι ένας κλέφτης.

Κατά την άποψή μου, η κλοπή είναι η αναγκαιότητα να παίρνει ο κάθε άνθρωπος αυτό που χρειάζεται. Αναγκαιότητα που εκδηλώνεται στο κάθε τι και στα πάντα: από τα αστέρια που γεννιούνται και πεθαίνουν, όπως και οι άνθρωποι, στα έντομα που κινούνται στον αέρα, τόσο μικρά, τόσο ελάχιστα που τα μάτια μας με δυσκολία τα διακρίνουν. Η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο από μια διαδοχή ληστειών και σφαγών. Τα φυτά, τα ζώα, όλα κατασπαράσσουν το ένα το άλλο για να επιβιώσουν. Το καθένα γεννιέται μόνο και μόνο για να θρέψει το άλλο. Σε αντίθεση με το «υψηλό επίπεδο του πολιτισμού μας», παρά την τελειότητά μας, οι άνθρωποι δεν αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα αυτό, τουλάχιστον μέχρι να πεθάνουν. Σκοτώνουν τα φυτά και τα ζώα για να τραφούν εις βάρος τους. Είναι οι αδιαφιλονίκητοι άρχοντες του ζωικού βασιλείου.

Εκτός από τα απαραίτητα για τη διατροφή τους, οι άνθρωποι χρειάζεται να τραφούν και με αέρα, νερό, φως. Τώρα, έχει δει ποτέ κανείς δυο ανθρώπους να λογομαχούν, και να σφάζονται για τα αγαθά αυτά; Όχι απ όσο ξέρω (Σ.τ.μ: οι πόλεμοι για το νερό είναι μεταγενέστερο σύμπτωμα του πολιτισμού μας ). Κι όμως αυτά είναι τα πολυτιμότερα αγαθά, χωρίς τα οποία η ανθρωπότητα δεν μπορεί να επιβιώσει. Μπορούμε να αντέξουμε μερικές μέρες χωρίς να καταναλώσουμε τα αγαθά για τα οποία γινόμαστε σκλάβοι. Ισχύει όμως το ίδιο και για τον αέρα; Ούτε για 15 λεπτά. Το νερό είναι τα ? του ανθρώπινου οργανισμού, και είναι απαραίτητο για μας, αν θέλουμε να διατηρήσουμε την ελαστικότητα των ιστών μας. Χωρίς θερμότητα, χωρίς το φως του ηλίου, η ζωή θα ήταν αδύνατη.

Λοιπόν, ο καθένας και όλοι, παίρνουν, κλέβουν αυτά τα αγαθά. Λέγεται μήπως αυτό έγκλημα; Είναι ποινικά κολάσιμο; Σίγουρα όχι! Τότε γιατί επιφυλάσσουμε αυτή τη λέξη στα υπόλοιπα; Γιατί γι αυτά είναι απαραίτητο να δαπανήσουμε ενέργεια, μια σαφή ποσότητα εργασίας. Όμως η εργασία είναι αυτό που επιτελεί μια κοινωνία, δηλαδή η συμμετοχή όλων των ατόμων στη δημιουργία, με τον λιγότερο θεμιτό μόχθο, της περισσότερης δυνατής ευτυχίας. Ταιριάζει αυτή η περιγραφή στη σημερινή κατάσταση; Βασίζονται οι θεσμοί σας στη λογική; Η αλήθεια είναι το ακριβώς αντίθετο. Όσο περισσότερο δουλεύει ένας άνθρωπος, τόσο λιγότερα κερδίζει, όσο λιγότερα παράγει, τόσο περισσότερο επωφελείται. Οπότε η αρετή δεν είναι το ζητούμενο. Αυτό που μετράει είναι η εξουσία που αποκτούν οι πιο αδίστακτοι κι έπειτα πασχίζουν να νομιμοποιήσουν την κλοπή τους. Από την κορυφή ως τον πάτο της κοινωνικής ιεραρχίας δεν υπάρχει τίποτα παρά πονηριά στην μια μεριά και ηλιθιότητα στην άλλη. Οπότε, πως τολμάτε να ζητάτε από έναν που γνωρίζει τις αλήθειες αυτές να σεβαστεί μια τέτοια τάξη πραγμάτων; Ένας οινοπώλης ή ένας νταβατζής πλουτίζουν ενώσω ένας ιδιοφυής άνθρωπος πεθαίνει εξαθλιωμένος σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι. Ο φούρναρης που ζυμώνει ψωμί όλη μέρα, μετά βίας μπορεί να αγοράσει ένα καρβέλι. Ο υποδηματοποιός που φτιάχνει χιλιάδες παπούτσια περπατάει ξυπόλητος. Η μοδίστρα που ράβει τόνους από ρούχα, δεν έχει να φορέσει, να κρύψει τη γύμνια της. Ο χτίστης που χτίζει πύργους και παλάτια δεν μπορεί να αναπνεύσει λίγο καθαρό αέρα στην τρύπα που ζει. Αυτοί που παράγουν τα πάντα δεν έχουν τίποτα, κι αυτοί που δεν παράγουν τίποτα έχουν τα πάντα.

Μια τέτοια τάξη πραγμάτων δεν μπορεί παρά να παράγει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις εργαζόμενες τάξεις και τις ιδιοκτήτριες τάξεις, δηλαδή τις αδρανείς τάξεις. Εκεί είναι που γεννιέται ο αγώνας. Εκεί είναι που οι καρδιές των ανθρώπων γεμίζουν με μίσος.

Εσείς, ορίζετε έναν άνθρωπο «κλέφτη και κακοποιό», τον υποβάλλεται στις συνέπειες του νόμου, χωρίς να αναρωτιέστε ποτέ αν θα μπορούσε να γίνει κάτι άλλο. Όμως εγώ, που δεν είμαι ούτε ενοικιαστής ούτε ιδιοκτήτης, που δεν είναι παρά ένας άνδρας που έχει στη διάθεσή του μόνο τα χέρια και το μυαλό του για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, έπρεπε να πράξω αλλιώς. Η κοινωνία μου άφησε τρεις μονάχα τρόπους πιθανής επιβίωσης: τη δουλειά, την επαιτεία και την κλοπή. Η δουλειά, μακράν από το να μου είναι αντιπαθής, μου είναι αρκετά ευχάριστη. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εργασία-οι μύες και το μυαλό του έχουν ένα κάποιο ποσό ενέργειας που πρέπει να βρει τη χρήση του. Αυτό που με αηδίαζε ήταν ότι έπρεπε να χύνω τον ιδρώτα και το αίμα μου για μερικά ελεεινά ψίχουλα μισθού, και να δημιουργώ μεγαλύτερα κέρδη που θα μου τα αρνούνταν. Με λίγα λόγια, με αηδιάζει να δίνω τον εαυτό μου στην εκπόρνευση της εργασίας. Η επαιτεία είναι υποτιμητική, είναι η άρνηση κάθε αξιοπρέπειας. Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να χαρεί τη ζωή του.

Δεν ικετεύεις για το δικαίωμα στη ζωή, το παίρνεις.

Η κλοπή είναι η αποκατάσταση, η απ-αλλοτρίωση της ιδιοκτησίας. Αντί να κλειστώ σ ένα εργοστάσιο που να μοιάζει με φυλακή, αντί να παρακαλάω γι αυτό που δικαιούμαι, προτιμώ να σταθώ όρθιος και να αντιμετωπίσω τους εχθρούς μου πρόσωπο με πρόσωπο, να κάνω πόλεμο στους πλούσιους, να επιτεθώ στα καλούδια τους. Καταλαβαίνω βέβαια ότι θα προτιμούσατε να είχα θέσει τον εαυτό μου κάτω από τους νόμους σας. Να παρήγαγα, σαν καλός και υπάκουος εργάτης, πλούτο σε αντάλλαγμα με έναν ασήμαντο, γελοίο μισθό, και όταν το κορμί μου θα είχε χρησιμοποιηθεί και το μυαλό μου αχρηστευτεί, να με είχατε πετάξει σε κάποια βρώμικη γωνία του δρόμου. Τότε δεν θα με αποκαλούσατε «κυνικό κακοποιό» αλλά μάλλον «τίμιο εργαζόμενο». Με πόσο κολακευτική ευγνωμοσύνη θα μου κρεμούσατε το μικρό μετάλλιο της εργατικότητας στο λαιμό. Οι παπάδες υπόσχονται τον παράδεισο στα πρόβατά τους. Εσείς είστε πολύ πιο συγκεκριμένοι: υπόσχεστε απλά μικρά κομματάκια χαρτί.

Σας ευχαριστώ γι αυτή σας τη καλοσύνη, την ευγνωμοσύνη, ω αφέντες. Προτιμώ να είμαι κυνικός, με συνείδηση των δικαιωμάτων μου παρά ένα ρομπότ, μια καρυάτιδα. Από τότε που έχω συνείδηση του εαυτού μου, έχω αφιερώσει τη ζωή μου στην κλοπή, χωρίς κανένα δισταγμό. Δε χάνω τον καιρό μου με τους υποκριτικούς μικρούς κώδικες ηθικής σας, που θεωρούν το σεβασμό στην ιδιοκτησία σαν κάποιου είδους αρετή, ενώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχει χειρότερος κλέφτης από έναν ιδιοκτήτη.

Μπορείτε να μείνετε ευχαριστημένοι. Η προκατάληψη αυτή έχει στεριώσει τόσο καλά στα μυαλά του κόσμου που γίνονται οι καλύτεροί σας μπάτσοι. Γνωρίζοντας την αθλιότητα του νόμου και της εξουσίας, έχετε μετατρέψει τον κόσμο στον πιο σίγουρο προστάτη σας. Το νου σας, όμως, γιατί όλα τα πράγματα έχουν κι ένα τέλος. Όλα όσα χτίζεται με την πονηριά και τη δύναμή σας μπορεί κάλλιστα να γκρεμιστούν με πονηριά και με δύναμη.

Οι άνθρωποι εξελίσσονται κάθε μέρα. Τους βλέπετε, να πεθαίνουν από την πείνα, βλέπετε τον αξιοθρήνητο φτωχό, με μια λέξη, τα θύματά σας, να εκπαιδεύονται πάνω σ αυτές τις αλήθειες, να συνειδητοποιούν τις αλήθειες αυτές, να οπλίζονται. Προσέξτε, γιατί μπορεί να επιτεθούν στα σπίτια σας και να πάρουν πίσω τα πλούτη που δημιούργησαν και τα οποία τους κλέψατε. Θεωρείτε ότι θα ήταν αγνώμονες; Εγώ πάλι το αντίθετο. Αν το καλοσκεφτούν, θα καταλάβουν ότι είναι καλύτερα να το ρισκάρουν, παρά να συνεχίσουν να σας παχαίνουν ενώ αυτοί μένουν στη μιζέρια. Ρίξτε τους στις φυλακές, κλείστε τους σε μπουντρούμια, στείλτε τους στα κάτεργα, ότι προτιμάτε! Αλλά, αν τα συγκρίνετε με την βάρβαρη, εξαθλιωμένη ζωή, πόνου που περνούν Ο ανθρακωρύχος που κερδίζει το ψωμί του στα έγκατα της γης, χωρίς να αντικρίζει το φως της μέρας, μπορεί ανά πάσα στιγμή να πεθάνει, να συνθλιβεί σε μια υπόγεια έκρηξη. Ο μάστορας που χτίζει τη στέγη του σπιτιού σας, μπορεί ανά πάσα στιγμή να πέσει και να γίνει χίλια κομμάτια. Ο ναυτικός γνωρίζει πότε σάλπαρε, αλλά όχι κατά πόσο θα επιστρέψει σώος. Πάρα πολλοί εργάτες αρρωσταίνουν και πεθαίνουν ενώ δουλεύουν στις δουλειές τους. Εξαντλούνται μέχρι θανάτου και χάνουν τη ζωή τους για να παράγουν πλούτο για σας. Κι ακόμα και οι στρατιώτες και οι μπάτσοι βρίσκουν το θάνατο ενάντια στους εχθρούς σας για το αξιολύπητο κόκαλο που τους ρίχνετε.

Ξεροκέφαλοι στον τυφλό εγωισμό σας, θα μείνετε σκεπτικοί μπρος στις εικόνες αυτές-ή όχι; Μου φαίνεται σαν να υποστηρίζετε ότι ο κόσμος φοβάται. Τους κυβερνάτε με το φόβο της καταστολής. Αν διαμαρτυρηθούν, θα τους ρίξετε στη φυλακή. Αν κάνουν μια κίνηση, θα τους κλείσετε στο κελί. Αν συνεχίσουν παρ όλα αυτά, θα τους πάρετε το κεφάλι. Λάθος κίνηση, αφέντες, ακούστε τι σας λέω. Οι τιμωρίες που θα θέλατε να εμπνεύσετε δεν πρόκειται να σταματήσουν τον κόσμο από το να εξεγείρεται. Η καταστολή σας, μακράν του να είναι μια θεραπεία, ένα αντίδοτο, θα αποδειχτεί ότι δεν είναι παρά μια επιδείνωση της αρρώστιας. Τα διορθωτικά μέσα που παίρνετε δεν μπορούν να κάνουν κάτι παραπάνω από το να σπείρουν τους σπόρους του μίσους και της εκδίκησης. Είναι ένας μοιραίος κύκλος. Από τη στιγμή που αρχίσατε να κόβετε κεφάλια, να γεμίζετε τις φυλακές και τα κελιά σας, δεν έχετε καταφέρει να σταματήσετε τα ξεσπάσματα του μίσους εναντίον σας. Απαντήστε μου! Τα γεγονότα αποδεικνύουν την ανικανότητά σας. Όσον αφορά εμένα, γνωρίζω ότι η απολογία μου θα με οδηγήσει είτε στη φυλακή είτε στο θάνατο. Κι όπως βλέπετε, αυτό δεν με εμπόδισε από το να ακολουθήσω τη δράση μου. Αν επέδειξα μια τάση στην κλοπή, δεν ήταν ζήτημα τα κέρδη που μου απέφερε, αλλά ήταν ζήτημα αρχών, δικαίου. Προτίμησα να διατηρήσω την ελευθερία μου, την ανεξαρτησία μου, την ανθρώπινη αξιοπρέπειά μου, παρά να γίνω ένας υπηρέτης στην καλοπέραση ενός αφεντικού. Και μιλώντας χωρίς κανέναν ευφημισμό, προτίμησα να ληστέψω παρά να με ληστεύουνε.

Καταδικάζω επίσης το γεγονός, οι καρποί της εργασίας των ανθρώπων να λεηλατούνται βίαια από άλλους ανθρώπους. Αλλά είναι γι αυτόν ακριβώς το λόγο που κήρυξα πόλεμο στους πλούσιους, τους κλέφτες των αγαθών των φτωχών. Θα ήθελα επίσης να ζήσω σε μια κοινωνία όπου η ληστεία θα είχε εξαλειφθεί. Δεν εγκρίνω και δεν έκανα ποτέ χρήση της ληστείας, εκτός από ως μέσο εξέγερσης για να πολεμήσω την πιο απεχθή από όλες τις ληστείες: την ιδιωτική ιδιοκτησία. Για να καταστρέψεις ένα σύμπτωμα, πρέπει να ξεριζώσεις την αιτία του. Αν υπάρχει η ληστεία, είναι γιατί υπάρχει πλεόνασμα αγαθών από την μία και φτώχια από την άλλη. Είναι γιατί τα πάντα ανήκουν σε λίγους. Ο αγώνας δεν θα τελειώσει ποτέ και μέχρι την μέρα που όλοι θα μοιράζονται την ευτυχία και τη λύπη τους, τον κόπο και τον πλούτο τους, από κοινού. Μέχρι την μέρα που όλα θα ανήκουν σε όλους.

Είμαι ένας επαναστάτης αναρχικός, κι έκανα την επανάστασή μου.

Ας έρθει η αναρχία

JACOB

Φυσική Καλλιέργεια

Ο εμπνευστής της φυσικής καλλιέργειας, Μασανόμπου
Φουκουόκα έφυγε από τη ζωή στις 16 Αυγούστου, 2008 στο
σπίτι του στην Ιαπωνία.

Ο Μασανόμπου Φουκουόκα, ήταν φυτοπαθολόγος,
φιλόσοφος, συγγραφέας και πάνω από όλα αγρότης.

Ονόμασε την φυσική καλλιέργεια και μέθοδο "του να μην
κάνεις τίποτα".


Η Φυσική Καλλιέργεια βασίζεται σε τέσσερις
αρχές.

1. Όχι κατεργασία της γης - όχι στο όργωμα,
2. Όχι λίπασμα,
3. Όχι βοτάνισμα,
4. Όχι φυτοφάρμακα.

Μέθοδος παρασκευής σβόλων
Γενικά η μέθοδος παρασκευής των σβόλων είναι πολύ απλή. Βάζουμε μια ποσότητα σπόρων από διάφορα είδη έως 15 περίπου κιλά και, καθώς περιστρέφεται ο κάδος της μπετονιέρας ένα άτομο ρίχνει αργιλόχωμα σε σκόνη, ενώ ένα άλλο κατά αραιά διαστήματα ψεκάζει νέφος νερού με ατομιζέρ. Σε 1 ώρα περίπου έχουν σχηματισθεί σβόλοι με διάμετρο 0,5 - 1 εκ. Τους απλώνουμε και τους αφήνουμε να στεγνώσουν.
Μπορούμε να παρασκευάσουμε τους σβόλους χρησιμοποιώντας καλάθι από μπαμπού, αργιλόχωμα και νερό, όταν βέβαια πρόκειται για μικρές ποσότητες.
KA)

*NATURAL FARMING ( MASANOBU FUKUOKA)

*ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΙΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ

Συανυλία Αλληλεγγύης Και Οικονομικής Ενίσχυσης στο ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΣ(Θεσσαλονίκη)

Τετάρτη 09 Φεβρουαρίου 2011
στις 22.00μ.μ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ (Δευτέρα 07 Φεβρουαρίου)

Κι αν η εξέγερση...

Κι αν η εξέγερση ενάντια στην εξουσία είναι αξία διαχρονική, πόσο περισσότερο επιτακτική είναι άραγε σήμερα, όπου ζούμε σε ένα χρεοκοπημένο κράτος, που έχει σα μοναδικές του έγνοιες το πώς θα ξεχρεώσει ντόπιους και ξένους δανειστές, πώς θα στηρίξει τις ληστρικές τράπεζες και πώς θα ρίξει λάσπη στους αγωνιζόμενους ανθρώπους, για να περάσει τα αντικοινωνικά του μέτρα...

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ Α. ΣΕΙΡΗΝΙΔΗ, Σ. ΝΙΚΗΤΟΠΟΥΛΟΥ, Χ. ΚΟΡΤΕΣΗ, Β. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ, Χ. ΠΟΛΙΤΗ, Σ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ, Δ. ΜΙΧΑΗΛ και όλων των υπόλοιπων συντρόφων που διώκονται φρονηματικά ελλείψει στοιχείων.


Και για τους «ενόχους» στα μάτια του συστήματος, αλλά συντρόφους και αγωνιστές για την κοινωνική απελευθέρωση στα δικά μας μάτια, βροντοφωνάζουμε

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ

Συναυλία Οικονομικής Ενίσχυσης,ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 04/02/2011,Πολυτεχνείο

Θεσσαλονίκη, Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2011, 21:00μ.μ

Άθλιες συνθήκες καταγγέλουν οι μετανάστες

Την Κυριακή 23 Ιανουαρίου, έφτασαν στο λιμάνι του Πειραιά 300 μετανάστες εργάτες από την Κρήτη για να ξεκινήσουν πανελλαδική απεργία πείνας.
Την ίδια μέρα 50 από τους 300 μετανάστες φτάνουν στο Εργατικό Κέντρο της Θεσσαλονίκης με σκοπό να συμμετέχουν και αυτοί στην απεργία πείνας.

Διεκδικούν τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, ίσα πολιτικά-κοινωνικά δικαιώματα όπως και υποχρεώσεις με τους έλληνες και τις ελληνίδες εργαζόμενους/εργαζόμενες.
Οι απεργοί μετανάστες στην Αθήνα έχουν εγκατασταθεί στο νέο κτίριο της Νομικής που ακόμα δεν χρησιμοποιείται για πανεπιστημιακούς σκοπούς. Η απάντηση της κοσμητείας, είναι κλείσιμο της σχολής παρά την αντίθετη τοποθέτηση του Δ.Σ. του Φοιτητικού Συλλόγου, που με απόφασή του υποστηρίζει τους μετανάστες.

Σε πιο δραστικά μέτρα περνά το κράτος ζητώντας την άρση ασύλου στη Νομική, ενώ ήδη από την πρώτη μέρα τα μμε κατασυκοφαντούν τον αγώνα τους παραπληροφορούν, και σε συνεργασία με τις πρυτανικές αρχές, επιτίθενται στο δικαίωμα των μεταναστών να διεκδικήσουν με τον τρόπο που αυτοί επιλέγουν τα δικαιώματά τους.

Το εργατικό κίνημα έχει απαιτήσει από χρόνια ίσα δικαιώματα, ελευθερίες, αμοιβές και υποχρεώσεις για όλους τους εργαζόμενους ντόπιους και μετανάστες.
Αντί αυτού, ο υπουργός ναυαγίων Παπουτσής αναγγέλει φράχτες στα σύνορα.

Μετανάστες μέσα από τη νομική

Απόσπασμα από τη συνέντευξη Τύπου που έδωσαν...



ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ
ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

Εκδήλωση Αλληλεγγύης στον Αγώνα των Κατοίκων της Κερατέας

ΕΛΕΛΕΥ - "Γραικυλία"

Vaggelis Vekios (Drummer-composer)
Andri Vasiliadou (Lyrics)
Maria Panossian (Vocals-Piano-percussions-composer)
Christos Kapsalakis (Guitar-mpouzouki-mpaglama-tzoura-cpmposer)
Zoi Zioga (Bass)
Stathis Iwannou (Guitar)
Guest musiciens :
Marios Papadeas (Santuri)
Fotis Siotas (Violin)
Kostis Anagnostopoulos (Guitar)

http://www.myspace.com/elelefband

" Η χώρα μου η Γραικυλία
σχέσεις δεν έχει μ' ένδοξους προγόνους
μόνο με νάνους κι αλλήθωρους Μογγόλους
που σαλιαρίζουν με την εξουσία

Η χώρα μου η Γραικυλία
σκότωνε ήρωες και σκάλιζε αδριάντες
που τις προσκύναγε μετά με τους προδότες
δικτάτωρες και δημοκράτες

Στη χώρα μου τη Γραικυλία
μάθαινα άλλης χώρας ιστορία
που την διδάσκαν οι ψεύτες κι οι δασκάλοι
μια ιστορία που την είχαν γράψει άλλοι

Στο πεύκο και στο μάρμαρο κρυμμένο
μέσα σε μύθους της γιαγιάς μου παραμύθια
έψαχνα πάντα να βρω τις αρχές σου
πίσω από ήλιους τεχνητούς και δορυφόρους

Είχε θαφτεί με τρόπο η αλήθεια
κι έπρεπε να ματώσεις για να μάθεις
τα 'ξέραν όλα οι προστάτες κι οι προφήτες
σου μάθαινα το τρόπο να ξεχάσεις

Αυτή τη χώρα που τη λένε Γραικυλία
παλιότερα την λέγανε Ελλάδα
δεν έχει τίποτα από δόξα να θυμίζει
ο Εφιάλτης κάνει βόλτες στη λιακάδα "

- "Η γενιά μας θα πρέπει να απολογηθεί όχι τόσο για τις πράξεις ορισμένων μοχθηρών ανθρώπων, όσο για την εκκωφαντική σιωπή των υπολοίπων"

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Η πολιορκία και ο πόλεμος στα οδοφράγματα της Κερατέας συνεχίζεται…

Το Σάββατο 11/12 οι κατασταλτικές δυνάμεις των ΜΑΤ παρατάχθηκαν σαν στρατός κατοχής μαζί με τις μπουλντόζες εκσκάφης των μεγαλοεργολάβων, στο χώρο του Οβριοκάστρου της Κερατέας. Σκοπός τους η προστασία της εργολαβίας η οποία θα ξεκινούσε τις εργασίες κατασκευής ΧΥΤA στην περιοχή. Σύμφωνα με τους κατοίκους ο χώρος δεν έχει απαλλοτριωθεί, ενώ είναι κηρυγμένος αρχαιολογικός και ιστορικός τόπος. Παρόλα αυτά το υπουργείο δημοσίων έργων και "περιβάλλοντος" επιταγχύνει τις διαδικασίες δημιουργίας ενός ακόμη τεράστιου "πράσινου" σκουπιδότοπου για να μην χάσει τις χρονικές ρήτρες των ευρωπαϊκών του συμβάσεων για την απόθεση και διαχείριση των σκουπιδιών, παρόλο που σε 3 χρόνια είναι υποχρεωμένοι να σταματήσουν τη λειτουργία του.


από : athens.indymedia.org

Γράμμα του Πόλυ Γεωργιάδη από τις φυλακές Ιωαννίνων

(Δήλωσις μετανοίας. Υπ’ όψιν του σεβασμίου υπουργού δικαιοσύνης)

«Μετανόησον ουν ει δε μη, έρχομαι σου ταχύ και πολεμήσω μετ’ αυτών εν τη ρομφαία του στόματος μου»

Ιωάννου Αποκάλυψις

« εκεί οπού αρχίζει η Αγορά, εκεί αρχίζει κι ο θόρυβος των μεγάλων θεατρίνων και το βούισμα των φαρμακερών μυγών »

Νίτσε

Εκλαμπρότατε

Παρακολουθώντας εις τον Ιερόν Ναό της τηλοψίας τους υπέροχους Ύμνους και ψαλμωδίες του Θεάματος ( γνωστές εις την αμαθή πλεμπάγια ως “διαφημίσεις”), επιτέλους ως ένας νέος απόστολος της Σαούλ του 21ου αιώνα φωτίστηκα από το Άγιο Πνεύμα της Αγοράς! Φως ιλαρόν εστρατοπέδευσε εις την αμαρτωλή ψυχή μου και διέλυσε τα σκότη τα εκπορευόμενα υπό του Πονηρού (δεν είναι διόλου τυχαίο που ο Διάολος είναι κόκκινος. Είναι κομμουνιστοσυμμορίτης!).

Αμήν λέγω υμήν, είδα την Αλήθεια κατάματα κι έσκουξα: θαύμα! Και Ανάπτυξις! Δύο σε ένα!

Και αποκαλύφθηκε μπροστά μου το όραμα του Θεάματος! Μακάριος ο αναγιγνώσκων και οι ακούοντες τους λόγους του Αγίου Εμπορεύματος: οι αγελάδες βόσκουν χαρούμενες για να μας δωρίσουν το γάλα τους. Οι χοίροι τρισευτυχισμένοι γίνονται θρεπτικότατα χάμπουργκερ. Τα κοτόπουλα μακάρια και γελαστά συμμετέχουν στο μυστήριο της θείας Βαφτίσεως, και το όνομα αυτών Μιμίκος. Τραπεζίτες και δανειολήπτες εκστασιασμένοι αγκαλιάζονται και πορεύονται αδελφικά προς την βασιλεία των Ουρανών και των Ιερών Φιλέτων. Βιομήχανοι, εφοπλιστές, πολυεθνικές με κορμιά ισχνά από την ασκητική ζωή σκίζονται για το ποιος θα πρωτοσώσει τη φύση, τα ζώα, τα δάση, το περιβάλλον. Το νερό γάργαρο ποτίζει τα αφρικανάκια. Τώρα διψάνε μόνο για γνώση! Σ’ ευχαριστούνε, ω Εταιρία!

Ρίγη συγκινήσεως μου προκαλεί αυτή η ευγενής άμιλλα. Δακρύζω όταν αντικρίζω τη φτερωτή σερβιέτα να μοχθεί για μια ευτυχισμένη γυναικεία περίοδο. Με συγκίνηση αντικρίζω το αγαπημένο μου αναψυκτικό να μου προσφέρει χαρέμι για την σεξουαλική μου κατανάλωση. Όμορφος κόσμος νόμιμος (άρα και ηθικός) αγγελικά πλασμένος. Κλαίω με δάκρυ μελανό που παρεξήγησα τόσους άοκνους και μοχθηρούς (εκ του μόχθου κύριε υπουργέ, μην παρεξηγηθούν οι αγαθές προθέσεις μου…) ανθρώπους να σκέφτονται το καλό το δικό μας και των συνανθρώπων μας. Κέρδος και κοινωνική ευθύνη συμβαδίζουν, όπως είπε και ο σεμνός και ταπεινός πρωθυπουργός μας, αλλά και οι άδολοι ακτιβιστές του νεοφιλελευθερισμού σαν τον Δασκαλόπουλο και τον Μυλωνά.

Γι αυτό κι εγώ, μονάκριβε υπουργέ μου, από σήμερα αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας τον αναρχοκομμουνιστοληστοσυμμοριτισμον και τας παραφυάδας αυτού ως αντιαναπτυξιακώς δρώντες. Παραδίδω τα κονσερβοκούτια μου εις τας αρμοδίας αρχάς και δηλώνω πίστην και υπακοήν εις την σεπτή μας εξουσία, το αγαθό μας κράτος και το ιερατείο του Αγίου Εμπορεύματος και της Οσίας Εργασίας. Μετανοώ και αυτομαστιγόνομαι με τον αγαπημένο μου μασαζοκορσέ, για να εξαγνιστεί το ταπεινό μου σαρκίο. Και νοιώθω έτοιμος πλέον να υπηρετήσω τον καπιταλισμό και τον θεούλη μας, ως απλός και ταπεινός μοναχός.

Γι αυτόν τον λόγο, λαμβάνω την εξαιρετικήν τιμήν να απευθύνω προς την Υμετέραν εξοχότητα και να παρακαλέσω Αυτήν θερμώς, όπως ευαρεστηθεί να με μεταγάγει εις την ιερά Μονή Βατοπεδίου, να εκτίσω ως δούλος του Θεού το υπόλοιπο της ποινής μου. Κι εγώ θα προσεύχομαι νύχτα-μέρα για εσάς και την σωτηρία της ψυχής σας:

“Τιμή και υπομονή στην εξουσία, και στη στραβή εξουσία. Έτσι θέλει ο καλός ύπνος…
Πάντα θα μου φαίνεται καλύτερος ο βοσκός αυτός που οδηγεί τα πρόβατα του στα πιο πράσινα λιβάδια: αυτό ταιριάζει με τον καλό ύπνο”

Ικετεύω θερμώς την Υμετέραν Εξοχότητα και διαπυρώς εύχομαι υγείαν και μακροημέρευσιν επ’ αγαθώ της ενδόξου Δεξιάς του Κυρίου. Είθε ο Γιαχβέ, ο κερδώος Ερμής και η Παναγία η Δεξιά να φωτίζουν εσάς και τους ψηφοφόρους σας. Δούλος σας και υπήκοος σας, νυν και αεί και εις πάντας τους αιώνας.

Πολύκαρπος Γεωργιάδης
Φυλακές Ιωαννίνων
Σεπτέμβριος 2008